Μόρφου Νεόφυτος – Τι μου είπε ο Άγιος Παΐσιος για να σβήσω λογισμούς και πάθη

Όλα τα βιβλία και τις εκδόσεις της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, μπορείτε να τα βρείτε στον παραπάνω σύνδεσμο, κάνοντας κλικ στην εικόνα.

Για τα βιβλία μπορείτε να δείτε περισσότερα, κάνοντας ΚΛΙΚ στις παραπάνω εικόνες

Source link

Και τότε, θα έρθει ο Αντίχριστος και θα πει…

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος – Απόσπασμα από την 45η ομιλία στο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, «Ιερά Αποκάλυψις»

Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών αν τα διαβάσετε, αξίζει, εκ πρώτης όψεως μοιάζουν σαν μυθώδη, εκ πρώτης όψεως. Θα έλεγε κανείς: άντε από κει τώρα, τι είναι αυτά; Βλέπουμε όμως αγαπητοί μου ότι πραγματώνονται αυτά. Τα Πρωτόκολλα λοιπόν των Σοφών της Σιών, -βιβλιαράκι που πουλιέται έξω, να το βρείτε να το διαβάσετε- δεν είναι παρά ένας μακρύς κατάλογος προσπαθείας διαφθοράς των εθνών. Να καταστρέψουν και να διαφθείρουν τα έθνη.

Όταν η τηλεόραση βάζει αυτά που βάζει, όταν υπάρχουνε εκείνα που υπάρχουν στην ψυχαγωγία, στην πολιτική, στην οικονομία, παντού, στην εκπαίδευση. Διαβάστε και θα εκπλαγείτε. Θα πείτε: μα γιατί να καταστρέψουν;

Να χτυπήσουν τα έθνη σα χταπόδι επάνω στο βράχο να μαλακώσει. Να παραλύσουν τα έθνη.

Και τότε, θα έρθει ο Αντίχριστος και θα πει: εγώ τώρα θα σας σώσω, εγώ θα σας σώσω. Αφού πια τα έθνη δεν θα μπορούν να αντιδράσουν σε τίποτε.

Αντιθέτως, θα ζητούν έναν κυβερνήτη που να κυβερνήσει σ’ όλη τη γη, διότι η διαφθορά τους θα έχει φθάσει στο άκρον άωτον και σ’ αυτό θα έχουνε δουλέψει οι Σιωνισταί.

Να γιατί χαρακτηρίζεται, θα το πω άλλη μια φορά, η Ιερουσαλήμ ‘Σόδομα και Αίγυπτος’. Να διαφθείρει τον κόσμο και να επικρατήσει στον κόσμο. ‘Σόδομα’: να διαφθείρει. ‘Αίγυπτος’: να επικρατήσει. Αν προσέξει κανείς λίγο, θα ιδεί το γράμμα του κειμένου να του φωνάζει την πραγματικότητα.

πηγή: ixthis3

Source link

«Θα γραφτούν πράγματα για τον Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεϊτη, που δεν θα τα πιστεύετε…» – Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

»O Γέροντας δεν ήξερε αγγλικά. Εφτά λέξεις κάπου και με τον τρόπο του. 

Στο μοναστήρι του οι μοναχοί από διάφορα μέρη του κόσμου έμαθαν να μιλούν ελληνικά. 

Όταν επισκέφθηκα τη μονή μίλησα με έναν μαύρο μοναχό. 

Εκείνος μου είπε ότι εξομολογήθηκε στον Γέροντα και μίλησαν στη μητρική του γλώσσα κανονικά. 

Η γλώσσα του μοναχού ήταν τα ισπανικά. 

Θα γραφτούν πράγματα για τον Γέροντα που δεν θα τα πιστεύετε. 
Κι εγώ ξέρω αρκετά…».

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

(Το «υποκλέψαμε» από τη συγγραφέα, Αναστασία Σουσώνη).

πηγή: amfoterodexios

ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ

Source link

Κανόνες καλής συμπεριφοράς – Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Επικοινωνία, συμπεριφορά, πνευματικός αγώνας, ταπείνωση – Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

Source link

Ι. Μ. Αιτωλίας: «Στείλτε τα παιδιά σας στα κατηχητικά, ώστε να ξεφύγουν από κακοτοπιές»

σχόλιο Γ.Θ (ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ) : Μακάρι να είχαμε περισσότερους πατέρες όπως ο Αιτωλίας Κοσμάς. Πραγματικά ξεχωριστός, πραγματικά ευλογία για τον τόπο.

Παραθέτομεν ἀπόσπασμα ἀνακοινωθέντος τῆς Ἱ. Μ. Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας σχετικῶς μὲ τὴν δρᾶσιν παραθρησκευτικῆς ὀργανώσεως :

«Μετὰ ἀπὸ ἐπικοινωνία πολλῶν πιστῶν μὲ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη, σχετικὰ μὲ ἀφίσες καὶ δημοσιεύσεις γιὰ σεμινάριο διαλογισμοῦ ποὺ διοργανώνει ὁ Σύλλογος “Samael Lakhsmi” σὲ γνωστὸ ξενοδοχεῖο τοῦ Ἀγρινίου, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Κοσμᾶς, ἀνέθεσε στὸ γραφεῖο γιὰ θέματα αἱρέσεων τῆς Μητροπόλεως καὶ τὴν σχετικὴ ἐπιτροπή, νὰ ἐνημερώσει τὸν πιστὸ λαὸ καὶ ὅποιον ἄλλο τὸ ἐπιθυμεῖ γιὰ τὴν συγκεκριμένη κίνηση.

Παρουσιάζεται ὡς Γνωστικὴ Πολιτιστικὴ Ἑταιρεία “Samael-Lakhsmi” καὶ ὡς μία μὴ κερδοσκοπικὴ ὀργάνωση, τῆς ὁποίας τὰ μέλη συγκεντρώνονται μὲ σκοπὸ τὴν Πρακτική, τὸν Διαλογισμό, καὶ τὴν Μελέτη τῶν βιβλίων τῶν Δασκάλων. Στὴν πραγματικότητα εἶναι μία παγκόσμια νεογνωστικὴ ἀποκρυφιστικὴ καὶ παραθρησκευτικὴ ὁμάδα μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ γνωρίσματα τῆς νεοεποχίτικης σέκτας…

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη προτρέπει τὰ πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ γενικότερα τοὺς πολίτες τῆς περιοχῆς, νὰ μὴ συμμετέχουν σὲ συγκεντρώσεις παραθρησκευτικῶν ὁμάδων καὶ σεκτῶν ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ ΜΚΟ ἢ πολιτιστικοὺς συλλόγους ἐμφανιζόμενοι ,ὡς προβατόσχημοι λύκοι , διότι κινδυνεύει ἡ πνευματικὴ καὶ ψυχική τους ὑπόσταση. Ἀξίζει κάποιος νὰ διαβάσει τὴν ἐπιστολὴ τοῦ πρώην μέλους αὐτῆς τῆς παραθρησκευτικῆς ὁμάδας Γιώργου Καραϊσαρίδη μὲ τίτλο ¨Ὑπῆρξα ἀρχηγὸς τῶν γνωστικῶν¨ Ἀθήνα 2013, στὸ διαδίκτυο, γιὰ νὰ συναισθανθεῖ τὸν κίνδυνο ποὺ διατρέχει ὅποιος ἀπὸ ἐνδιαφέρον σὲ κάτι ¨νέο¨ ἐπιχειρήσει νὰ διεισδύσει στὴν γνωστικὴ ὁμάδα ποὺ παραδίδει τὰ σεμινάρια, αὐτὴ τὴν περίοδο στὴν πόλη τοῦ Ἀγρινίου, ἀνενόχλητη.

Ὁ μόνος δρόμος γιὰ τὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ καὶ τὴν Σωτηρία, εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Πνευματικότητα, ὅπως αὐθεντικὰ διδάσκεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Στεῖλτε τὰ παιδιά σας στὰ κατηχητικά, ὥστε νὰ ξεφύγουν ἀπὸ κακοτοπιὲς καὶ καταστροφές».

πηγή: http://orthodoxostypos.gr
http://makkavaios.blogspot.com/

yiorgosthalassis

Source link

Ακούνε οι ψυχές των κεκοιμημένων ανθρώπων; – Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος

Μια συγκλονιστική ομιλία του Μακαριστού Πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου για τις ψυχές των κεκοιμημένων και την κατάσταση στην οποία βρίσκονται, από την στιγμή που χωρίζουν από το σώμα….

Christianos777

Source link

Εορτή του Πυροσβεστικού Σώματος | Διακόνημα

Από το 1981 έχουν καθιερωθεί ως Προστάτες Άγιοι του Πυροσβεστικού Σώματος οι Άγιοι τρεις Παίδες που βγήκαν άκαοι από το καμίνι της Βαβυλώνας. Όλοι οι πυροσβέστες στις 17 Δεκεμβρίου γιορτάζουν την ημέρα αυτοί επικαλούμενοι τις πρεβείες των Αγίων Τριών Παίδων για να τους σκεπάζουν στο δύσκολο έργο τους.

Τὸ νόημα τοῦ μαρτυρίου τῶν τριῶν παίδων

του Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού

Θαυμάσια η Εκκλησία μας προβάλλει ήδη από τα προοίμια των εορτών των Χριστουγέννων, τους Τρεις Παίδες και Δανιήλ τον προφήτη, οι οποίοι,… αν και δεν ήσαν μέσα στο δένδρο της γενεαλογίας των προπατόρων του Ἰησού, εν τούτοις συμπεριλήφθηκαν σ’ αυτό, για τήν ενάρετη ζωή τους, της φιλοθεΐας τους και ιδιαίτερα λόγω του δράματός τους, που βρίσκομε στο βίο τους. Υπήρξαν πραγματικά η αναπαράσταση και η προαπόδειξη του τρόπου, πως ο Θεός Λόγος θα έλθει στον κόσμο. Αλλά γενικά και από την προσωπική τους ζωή, αντλούμε τεράστια παραδείγματα φιλοθεΐας και αυταπαρνήσεως…

Η περιπετειώδης ζωή αυτών των τεσσάρων φωστήρων της Εκκλησίας της Παραδόσεως, της εκκλησίας του Νόμου, ειναι τόσο μεγάλη και ποικίλη, που δεν μπορεί φυσικά να περιγραφεί από εμάς τους ευτελείς, αλλά θα δανειστούμε ελάχιστα για παραδειγματισμό.

Ονομάσθηκε ο μεν Δανιήλ ανήρ επιθυμιών (του πνεύματος), γιατί ουδέποτε ηττήθηκε από καμμιά επιθυμία. Αυτός καταγόταν από βασιλική οικογένεια και ένεκα της χάριτος που του έδωσε ο Θεός, έγινε σύμβουλος των διαφόρων κατακτητών και βασιλέων η συνέχεια δε της ζωής του ήταν βασιλική. Ευρισκόμενος στή βασιλική αυτή χλιδή και έχοντας τόση μεγάλη εξουσία, ουδέποτε ηττήθηκε από κανένα πάθος. Ιδιαίτερα στο ζήτημα της ηδονής, τόσο ήταν εγκρατής και τόσο επιβαλλόταν στον εαυτό του, ώστε απόκτησε το χάρισμα να λέγεται ανήρ επιθυμιών. Μαζί με αυτόν ήσαν και τρεις άλλοι Παίδες. Παίδες σύμφωνα με τη γλώσσα του τότε καιρού δε σήμαινε παιδιά, ούτε πάλι δούλους. Κατά την τότε συνήθεια των βασιλέων, διάλεγαν εκλεκτά παιδιά από τους αιχμαλώτους, τα οποία ανέτρεφαν βασιλικά και αυτά ζούσαν μέσα στα ανάκτορα και ήσαν θετοί πρίγκηπες και είχαν ιδιαίτερη παρρησία και ηγετικές θέσεις στα βασίλεια.

Σ’ αυτές τις θέσεις βρίσκονταν οι τρεις σύντροφοι του Δανιήλ. Ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ, οι οποίοι, λόγω της μεγάλης τους ανδρείας και θεοφιλίας, ονομάσθηκαν απο τον Ναβουχοδονόσορα, Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ, που σήμαινε στη γλώσσα τους, θείες κλήσεις, θείες ιδιότητες. Τότε λοιπόν τους φθόνησαν οι υπόλοιποι μέσα στην επικράτεια, στην οποία αν και ήσαν ξένοι, είχαν τόση αίγλη και αξία, ώστε θέλησαν να τους κακοποιήσουν, αλλά όμως δεν μπορούσαν με κανένα άλλο τρόπο, παρά μόνο να βρουν κάποια κατηγορία εναντίον τους, ως παραβάτες των νόμων. Έτσι τους κατήγγειλαν ότι δεν δείχνουν σεβασμό σε όσα σεβόταν ή παραδεχόταν ο βασιλιάς και αυτό ήταν μία πρόφαση που μπορούσε να προκαλέσει την τιμωρία τους. Μ’ αυτό τον τρόπο ερέθισαν οι αυλοκόλακες και έπεισαν τον τύραννο, ο οποίος ήταν κοσμοκράτορας, ότι οι Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ δεν προσκυνούσαν τους θεούς τους, ούτε τους λάτρευαν, αλλά ούτε αυτό τον ίδιον υπολόγιζαν.

Ο Ναβουχοδονόσορ τότε, είχε στήσει στην πόλη την εικόνα του, τη μορφή του, που ήταν ένα πανύψηλο άγαλμα, ένα ανδριάντα και διέταξε όλους να προσκυνούν και να προσφέρουν θυμίαμα, σαν να επρόκειτο για κάποια θεότητα διότι πίστευε ότι, μετέβη πλέον από την ανθρωπίνη στη θεία αξία και ότι, με την παντοδυναμία και ισχύ του κατώρθωσε τα τόσα μεγάλα, με το να καταστρέψει και κατασφάξει τους λαούς.

Έτσι βρήκαν αυτή την πρόφαση οι εχθροί, γιατί ήξεραν ότι ήταν αδύνατο να προσκυνήσουν αυτοί – ως γνήσιοι θεοσεβείς Ιουδαίοι – είδωλα και αγάλματα και εικόνες. Κατήγγειλαν λοιπόν τους Τρεις Παίδες ότι: «Ιδού, κύριε, τώρα στην εορτή, την οποία κάνεις, αυτοί οι τρεις, παρόλο που τους έχεις άρχοντες και ηγεμόνες, δεν θα προσκυνήσουν. Τότε τους κάλεσε ιδιαιτέρως ο βασιλιάς να τους ρωτήσει προσωπικά, «ει αληθώς ούτως έχει Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ, ότι τή εικόνι τη χρυσή, η έστησα εν πεδίω Δεηρά, ου προσκυνείτε, ουδέ τους θεούς μου λατρεύετε; (Δαν. 3,14). Προσέξτε, μόλις αρχίσουν τα σύμβολα, οι σάλπιγγες, τα μουσικά όργανα και οι χορδές να δίνουν το σύνθημα της προσκυνήσεως και σεις αμέσως να προσκυνήσετε, αλλοιώς θα σας ρίξω μέσα στην κάμινο του πυρός, την οποία έχω αναμμένη για να τιμωρήσω τους απειθείς.

Εδώ φάνηκε το μεγαλείο εκείνων των ηρωικών ψυχών. Τότε με παρρησία και οι τρεις, οι οποίοι φυσικά δεν ήσαν παιδιά, αλλά μεγάλοι άνδρες, ηγεμόνες, του απάντησαν με υπερηφάνεια, όχι όμως με εγωισμό. «Επί του ρήματος τούτου ουκ έχομεν χρείαν αποκριθήναι σοι, ω βασιλεύ (Δαν. 3,16).

Έτσι κάθε ευγενής ψυχή αποκρίνεται, όταν κτυπούν την πόρτα των αισθήσεών της τα ποικιλόμορφα αίτια της πολύμορφης αμαρτίας. Σηκώνεται με ανδρεία και φωνάζει, «κάτω τα χέρια». «Επί του ρήματος τούτου ουκ έχομεν χρείαν αποκριθήναι σοι, ω βασιλεύ. Έστιν ο Θεός ημών εν τω ουρανώ ος δύναται εξελέσθαι ημάς εκ των χειρών σου» (Δαν. 3,16-17). Αλλα και αν ο Θεός τον οποίον πιστεύομε και που είναι παντοδύναμος, δεν μας ελευθέρωσει από τα δικά σου χέρια και από οτιδήποτε άλλο, γνώριζε πως δεν θα μας κακοφανεί πλην όμως σου λέμε ότι, και αν ακόμη ο Θεός δεν θελήσει να μας απαλλάξει από την παρούσα δοκιμασία, γιατί έτσι θέλει Εκείνος, εμείς ούτε την εικόνα σου προσκυνούμε ούτε τους θεούς σου λατρεύομε. Και αν μας απειλείς με την κάμινο και με το πυρ, μόνοι μας θα μπούμε μέσα, για να καταλάβεις ότι οι πραγματικά θεοφιλείς δεν φοβούνται τον θάνατο». Καμμία περίσταση ούτε κανένας παράγων μπορεί να τους αποτρέψει απο τη φιλοθεΐα και το καθήκον τους προς τον Θεόν, εάν πραγματικά είναι ευσεβείς.

Τότε γέμισε από θυμό και αλλοιώθηκε το πρόσωπό του και διέταξε να δέσουν σφικτά τους Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ, με τις σαρβάρες και τις περικνημίδες και με αυτές να πλησιάσουν το βροντερό κάμινι, από το οποίο ξεχυνόταν σαρανταενιά πήχες η φλόγα. Έτσι ατάραχοι προσήλθαν και αυτά που είπαν τα πραγματοποίησαν χωρίς να φοβηθούν. Δεν δειλίασαν, αλλά πήγαν με προθυμία και όχι μόνο δέχθηκαν αλλά συνετέλεσαν και οι ίδιοι με το να προχωρήσουν μόνοι τους μέσα στη βροντερή κάμινο, που δεν μπορούσε να πλησίασει κανείς. Απέδειξαν πραγματικα ότι δεν προσκυνούν ξένα είδωλα αλλά μόνο τον θείο νόμο, το θείο θέλημα, αυτό που ανήκει σε κάθε ευσεβή ψυχή…

Ο ίδιος Ναβουχοδονόσορ που ήταν τότε, είναι και τώρα. Φυσικά, όχι ο ιστορικός εκείνος, αλλά ο νοητός ο οποίος και τότε εις αυτού τον νού ήταν και στη συνέχεια σε όλους τους κακοήθεις και κακούργους μέχρι δε της συντέλειας, θα είναι μέσα στα όργανα της απείθειας και απώλειας. Αυτός ο νοητός Ναβουχοδονόσορ και σε μας ακριβώς το ίδιο κάνει τώρα και σε κάθε ευγενή ψυχή, είτε μεμονωμένα, είτε συνολικά.

Συνεχώς μας απειλεί, μας φοβίζει, μας προκαλεί. Ή θα προσκυνήσουμε το εἴδωλο κάθε προφάσεως και αμαρτίας, αλλοιώς θα σηκώσει εναντίον μας πειρασμό. Αυτό ειναι το νόημα. Εμείς εάν πράγματι είμαστε μαθητές του Ιησού μας, εάν είμαστε κατά τον Παύλο «οι του Χριστού», τότε είμαστε έτοιμοι, για να σταυρώσουμε τη σάρκα «συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» και να μήν «κλίνομε γόνυ τω Βάαλ» δηλαδή προς την πολύμορφη αμαρτία.

Και κοιτάξτε τα μυστήρια της Χάριτος πως γίνονται. Επέτρεψε ο Θεός να πειρασθούν. Και όταν τους έρριξαν μέσα στην κάμινο, τότε παρουσιάσθηκε η Χάρις. Ενώ μπορούσε και προτύτερα να δείξει την παρουσία της καί να φοβήσει τους εχθρούς και έτσι να απαλλαγούν από την ατιμία οι πραγματικοί δούλοι του Θεού. Όμως δεν το έκανε, ακριβώς για να αποδείξει ότι η «υπερβολή της δυνάμεως εκ Θεού εστι και ουκ εξ ημών» (Β´ Κορ. 4,7).

Επέτρεψε να μπουν στην κάμινο για να αποδειχθεί η ομολογία τους και τότε να παρουσιασθεί για να τους σώσει και να τους μεγαλύνει. Τότε και στους τρεις λύθηκαν τα δεσμα και άρχισαν να περπατούνν μέσα στην κάμινο, και η βροντερή φλόγα έγινε «ὡς δρόσος». Και άρχισαν εκεί μέσα να δοξολογούν και να ψάλλουν…

Αυτά λοιπόν να συνειδητοποιούμε συνεχώς και ιδίως το παράδειγμα των Τριών Παίδων να μη φεύγει καθόλου από τη μνήμη μας, διότι πράγματι οι Τρεις Παίδες εξεικονίζουν κάθε ψυχὴ μέχρι της συντέλειας των αιώνων. Το ιδιο δράμα εκτυλίσσεται και σε μας και θα εκτυλίσσεται μέχρι να εκπνεύσουμε.

Συνεχώς ο νοητός Ναβουχοδονόσορ θα μας απειλεί, θα μας αναγκάζει, θα μας γαργαλά και θα μας κολακεύει στο να «κλίνουμε γόνυ» και να προσκυνήσουμε εικόνες πολύμορφες της ποικίλης αμαρτίας. Αλλά εμείς να είμαστε έτοιμοι να σηκώσουμε το ανάστημά μας και να πούμε, «Κύριον τον Θεόν ημών προσκυνήσωμεν και Αυτώ μόνω λατρεύσωμεν». Διότι πραγματικά σ’ Αυτόν ανήκει πάσα δόξα στους αιώνας. Αμήν.

( Γέροντος Ιωσήφ, Διδαχές από τον Άθωνα, Ψυχωφελή Βατοπαιδινά, αποσπάσματα)

Source link

Π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος: Δεν είμαστε έτοιμοι για τα έκτακτα Γεγονότα που έρχονται

Όλα τα βιβλία και τις εκδόσεις της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, μπορείτε να τα βρείτε στον παραπάνω σύνδεσμο, κάνοντας κλικ στην εικόνα.

Για τα βιβλία μπορείτε να δείτε περισσότερα, κάνοντας ΚΛΙΚ στις παραπάνω εικόνες

Source link

Ο Γέροντας Γρηγόριος Αρχιπελαγίτης και οι δύο μεγάλες θαυμαστές αποκαλύψεις

Ἱερ. Φιλόθεος Δοχειαρίτης

Στίς 9/21 Ὀκτωβρίου τοῦ 2018, τήν 10.44μ.μ. περίπου, κοιμήθηκε ὁ γέροντας Γρηγόριος, ὁ ἐπί 38 ἔτη Καθηγούμενος τῆς Μονῆς Δοχειαρίου. Ἀγωνιστής μοναχός, χαρισματοῦχος ἡγέτης, φωτισμένος νοῦς μέ κριτικό πνεῦμα, στοργικός πνευματικός πατέρας, δόκιμος χειριστής τοῦ λόγου, ἀνακαινιστής καί νέος κτίτορας τῆς παλαίφατης Μονῆς του.

Ὁ γέροντας Γρηγόριος μαθήτευσε παρά τούς πόδας τοῦ ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Πατμίου ἀλλά καί τοῦ ὁσίου Φιλοθέου Ζερβάκου, ἡγουμένου τῆς Μονῆς Λογγοβάρδας Πάρου. Στά 29 του χρόνια ἔγινε ἡγούμενος τῆς Μονῆς Μυρτιᾶς Αἰτωλοακαρνανίας καί κατόπιν τῆς Μονῆς Προυσοῦ Εὐρυτανίας. Ἀπό τό 1980 ἀνέλαβε τήν ἡγουμενεία τῆς Μονῆς Δοχειαρίου, μετατρέποντάς την ἀπό ἰδιόρρυθμη σέ κοινοβιακή Μονή. Καί οἱ τρεῖς Μονές πού παρέλαβε βρίσκονταν σέ ἐρειπιώδη κατάσταση, ἰδιαίτερα ἡ τοῦ Δοχειαρίου. Ἐδῶ προσέφερε τόν ἑαυτό του ὁλόκληρο στήν ἀνακαίνιση καί τή σωστή λειτουργία μιᾶς ἁγιορειτικῆς Μονῆς, πράγμα ἐξαιρετικά ἐπίπονο.

Τά μέτωπα πολλά. Ἐμπόδια ἀπανωτά. Ἔσοδα ἀπό πουθενά. Περιουσιακἀ στοιχεῖα ἀνύπαρκτα. Ὑποτιμητικά σχόλια ἀπό παλαιούς. Παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτά δέν ἐπιδίωξε γνωριμίες μέ πλούσιους φίλους, πολιτικούς συμμάχους καί ἰσχυρούς μέντορες. Ζοῦσε ταπεινά καί ἀπέριττα μέ τό βρισκούμενο, ὅ,τι εἶχε τό μοναστήρι, καί τά ἐλέη τῶν πιστῶν. Ἕνα μόνο ὑποστηρικτή εἶχε καί ἐκεῖ ἀκουμποῦσε ὅλα τά προβλήματά του: τήν Παναγία τή Γοργοϋπήκοο. Ἦρθε στή Μονή Δοχειαρίου γιατί ἔχει Παναγία, ἔλεγε. Ξεκίνησε νά παιανίζει μέ πολύ πόθο τήν Παράκλησή της, μεταφέροντας στήν ψαλμωδία του νησιώτικα μουσικά ἀκούσματα. Ἀπό τότε ἔγινε ἡ Παράκληση θρησκευτικός θούριος στά στόματα ὅλων, εἰς τά πέρατα ἅπαντα. Ξεκίνησε νά τελεῖ τήν ξεχασμένη ἀγρυπνία πρός τιμήν της. Ἀπό τότε πλήθη προσκυνητῶν συρρέουν στή χάρη της, εὐγνωμονώντας γιά τίς εὐεργεσίες της.

Δύο ἦταν οἱ θαυμαστές ἀποκαλύψεις στή ζωή τοῦ γέροντα: ἡ εὕρεση τῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου νεομάρτυρα Ἰωάννου ἀπό τήν Κόνιτσα στήν κρύπτη τοῦ ναοῦ τῆς Μονῆς Προυσοῦ ἐπί ἡγουμενείας του, τό 1974 (ὅπου ἐπί ἑκατόν πενῆντα χρόνια ἦταν θαμμένος) καί ἡ ἀποκάλυψη τῆς παλαιᾶς πρωτότυπης τοιχογραφίας τῆς Παναγίας Γοργοϋπηκόου στή Μονή Δοχειαρίου, τό 1997 (πού πάλι ἐπί ἑκατόν πενῆντα χρόνια ἦταν κρυμμένη πίσω ἀπό τή νεώτερη εἰκόνα μέ ρωσική τεχνοτροπία).

Ὁ γέροντας ἔφερε ἀκούσια διά βίου στούς ὤμους του ἕνα μεγάλο σταυρό: τὀ νεανικό διαβήτη, κληρονομιά ἀπό τή μάνα του, ἀπό τά 27 του χρόνια. Στήν ἀρχή προσπάθησε μέ τούς γιατρούς στό νοσοκομεῖο, μήπως μπορέσουν νά τό ρυθμίσουν ἰατρικά. Μάταια ὅμως. Κατόπιν ἀγωνίστηκε νά τό κρατᾶ σέ χαμηλά μέτρα μέ δίαιτα, σωματική ἐργασία καί κίνηση. Πολύ συχνά ὅμως ἀπό τίς στενοχώριες καί τίς εὐθύνες ἀπορρυθμιζόταν. Ἔτσι συνήθισε ὁ ὀργανισμός του σέ ὑψηλές τιμές ζαχάρου. Περίπου τά τελευταῖα 25 χρόνια, ὅταν ἡ μέση του ἄρχισε νά διαμαρτύρεται ἔντονα καί ἡ σωματική του ἐργασία μειώθηκε πολύ, ξεκίνησε νά κάνει ἐνέσεις ἰνσουλίνης, πού ὅμως ἐπέφεραν δυσάρεστα ἀποτελέσματα στήν ὐγεία του. Ἦταν ἕνας διαρκής ἀγώνας, χωρίς ἀνάπαυλα, πού χρειαζόταν ἀφάνταστη ὑπομονή καί ψυχικό σθένος, καί μάλιστα, ἄν σκεφτεῖ κανείς πώς εἶχε ὅλη τήν εὐθύνη γιά τή Μονή πού διοικοῦσε καί τά πρόσωπα πού ποίμαινε.

Δύο πτέρυγες, δίδασκε, ἔχει ὁ μοναχός γιά νά πετάει στά οὐράνια: τή λατρεία καί τή διακονία. Ἡ φροντίδα γιά τή λατρεία καί τήν εὐπρέπεια τοῦ ναοῦ ἦταν ἀκόρεστη. Ἤθελε καθαρή καί εὐδιάκριτη ἀνάγνωση, σύμμετρη ψαλμωδία καί συμμετοχή ὅλων. Συχνές οἱ λειτουργικές παρατηρήσεις στούς κληρικούς. Μετέδιδε ζωντάνια, σχολίαζε, σ᾽ ἔκανε πάντα πιό προσεκτικό. Στάση ἤθελε καί ὄχι κάθισμα στήν ἐκκλησία. Ὅταν ὅμως ἀργότερα ἄρχισαν μεγάλα ἔργα-ἀνακαινίσεις στή Μονή, πού συμμετείχαμε κατά δύναμιν καί ὑπέρ δύναμιν, δἐν μάλωνε ὅταν κοιμόμαστε στό στασίδι.

Ἦταν ὁ πρῶτος στό Ἅγιον Ὄρος πού κρέμασε καινούργια καντήλια στίς πανηγύρεις τῆς Μονῆς καί τό Πάσχα. Στόλισε τά προσκυνητάρια μέ ἀνακαινισμένες τίς παλιές καί μέ νέες ποδιές. Φρόντισε νά φτιάξει νέα ἄμφια γιά τούς κληρικούς, καλύμματα καί σκεύη τῆς Ἁγίας Τραπέζης, νέα ξυλόγλυπτα προσκυνητάρια καί ἀργυρούς πολυελαίους. Καί ὄχι μόνο στό Καθολικό τῆς Μονῆς, ἀλλά ἀτέλειωτη φροντίδα κατέβαλε γιά ἀνακαίνιση καί στολισμό ὅλων τῶν παλαιῶν παρεκκλησίων-ἐξωκλησίων καί θεμελίωση νέων. Ὅλα αὐτά πληρώνονταν ὄχι βέβαια ἀπό τό φτωχικό βαλάντιο τῆς Μονῆς -οὔτε γιά ἀστεῖο! Εἶχε ἕνα δικό του τρόπο νά παρακινεῖ ἄλλους νά συμμετέχουν στή λατρεία καί τό στολισμό τῆς Ἐκκλησίας, ὅσον ἐδύνατο ἕκαστος, πού δέ μποροῦσαν νά τοῦ φέρουν ἀντίρρηση.

Ὁ γέροντας ἀγαποῦσε τήν κοινή ἐργασία τῶν μοναχῶν, τήν παγκοινιά, στόν κῆπο, στήν οἰκοδομή, στό δάσος, στά ἀμπέλια, στό μαγειρεῖο. Ἔλεγε πώς ἐκεῖ, μπροστά σέ ὅλους, φαίνεται καί ὁ ἐργατικός καί ὁ ράθυμος, καί ὁ ὑπάκουος καί ὁ δύστροπος, καί ὁ πρόθυμος καί ὁ γογγυστής. Ἔτσι, ντρεπόμενος ὁ ἕνας τόν ἄλλον, πιέζει τόν ἑαυτό του καθένας νά δείξει κάτι καλύτερο. Ζήταγε ἀκόμα τήν ὥρα τῆς διακονίας νά τηροῦμε σιωπή, ἔλλογη ὄχι ἄλογη, ὥστε ἡ διακονία νά συμβαδίζει μέ τήν προσευχή. Ὁ ἴδιος ἔλεγε κάποιο ἀστεῖο, πείραζε τό λωλο-Χαράλαμπο, ἤ σχολίαζε κάτι, ἀλλά ἀπό μᾶς ἀπαιτοῦσε ἡσυχία καί σιωπή.

Δίδασκε ὅτι ὁ μοναχός πρέπει νά ἐργάζεται γιά τή συντήρησή του, γιά τή συντήρηση τῆς Μονῆς καί γιά νά ἐλεεῖ τούς φτωχούς. Ἰδιαίτερα ἡ νεότητα θέλει κόπους. Ὁ ἴδιος πρῶτος παρών παντοῦ. Ἀτελείωτες οἱ ὧρες ἐργασίας στή Μονή. Τήν ἑσπέρα «ὁ ἥλιος ἔγνω τήν δύσιν αὐτοῦ», ἀλλά ὁ ἡγούμενος οὐκ ἔγνω τήν δύσιν αὐτοῦ. Ὅταν τό φῶς τῆς ἡμέρας δέν ἔφτανε γιά νά τελειώσει ἡ δουλειά, ἄναβαν τά λούξ ἀσετυλίνης καί οἱ προβολεῖς αὐτοκινήτων ἤ λάμπες μέ ἠλεκτρογεννήτρια. Ὅταν ἔπιανε τό τσαπί στούς κήπους, ἀλλοίμονο σέ ὅσους ἦσαν κοντά του. Σταματοῦσε μόνο γιά λίγο κολατσό τό μεσημέρι καί μόνο ὅταν τό φῶς ἐγκατέλιπε τό Ἅγιον Ὄρος τή νύχτα. Ὅταν μᾶς καλοῦσε γιά νά μαζέψουμε πέτρες γιά χτίσιμο, δέν προλαβαίναμε νά κουβαλᾶμε στό αὐτοκίνητο τίς πέτρες πού μᾶς ὑποδείκνυε. Ἀεικίνητος νοῦς, πιό γρήγορος ἀπό τήν ἀστραπή, γένναγε λύσεις ἀκούραστα σέ κάθε πρόβλημα. Πρίν τελειώσει μία δουλειά, εἶχε ἕτοιμη τήν ἑπόμενη καί τή μεθεπόμενη στό νοῦ του. Κάθε βράδυ σκεπτόταν πῶς καί ποῦ θά ἀπασχοληθοῦν τήν ἑπομένη οἱ μοναχοί του. Καί κάθε πρωΐ εἶχε ἕτοιμη δουλειά γιά τόν καθένα. Ποτέ δέν ἀναπαυόταν μέ ἀργό μοναχό.

«Πῆρα γριά γυναίκα ἀλλά ὄμορφη», ἔλεγε μεταφορικά γιά τή Μονή Δοχειαρίου. Νησιώτικο μοναστήρι, μέ ἀσβεστωμένους τοίχους, μικρές γειτονιές ἐδῶ κι ἐκεῖ, σαχνισιά καί μπαλκόνια, πεζοῦλες καί καλντερίμια, ἁπλωμένα ὅλα ἀνάλαφρα πάνω στήν πλαγιά τοῦ βουνοῦ. Κάθε γωνιά ξεχωριστή, κάθε μαχαλάς ζωγραφικός πίνακας. Δέν ἄφησε γωνιά πού νά μήν τήν περιποιηθεῖ,. Δέν ἄφησε πεζούλα πού νά μή φυτέψει, νά μή βγάλει τ᾽ ἀγριόχορτα, νά μήν ποτίσει τά νέα βλαστάρια. Πρίν τίς πανηγύρεις, μέ ἀνασκουμπωμένο τό ζωστικό ἔπλενε μέ τό μεγάλο λάστιχο τίς αὐλές, ἀπό τό ἀρχονταρίκι μέχρι κάτω τό μουράγιο. Ὅλα ἔπρεπε νά εἶναι λάμποντα κι ἀστράπτοντα. Πάντα ἤθελε λάστιχα γιά πότισμα στίς βρύσες τῆς αὐλῆς κι ἀλλοίμονο σ᾽ ὅποιον τά ἔπαιρνε γιά ἄλλες χρήσεις.

Γεννημένος καί μεγαλωμένος στήν ὕπαιθρο ἀπό ἀγροτική οἰκογένεια, ἀγαποῦσε τή φύση, τά δέντρα, τά λουλούδια, τά ζῶα, τίς ἀγροτικές δουλιές, τό μαγείρεμα στόν ἔξω φοῦρνο, τήν περιποίηση τοῦ χώρου πού ζοῦσε. Κάποτε ἐπισκέπτης τόν ρώτησε:

– Γέροντα, ἀπό ποῦ εἶσαι;

– Γιατί ρωτᾶς;

– Μήπως εἶσαι Μικρασιάτης; Οἱ Μικρασιάτες ἀγαποῦν καί περιποιοῦνται τό χῶρο τους τόσο πολύ.

– Οἱ παποῦδες μου κατάγονταν ἀπό τήν Ὀδησσό, ἀπήντησε.

Πάντα τόνιζε, αὐτό πού μποροῦμε νά κάνουμε μόνοι μας, νά μήν τό ζητᾶμε ἀπό ἄλλους. Γι᾽ αὐτό, ἔσπρωχνε νά μάθουμε τέχνες ἀπαραίτητες γιά τήν ἀνακαίνιση καί λειτουργία τῆς Μονῆς, ἀφήνοντας ἐλεύθερη τήν πρωτοβουλία τοῦ διακονητῆ στή λεπτομέρεια καί τήν ἀπόδοση τῆς μορφῆς. Δέν ἐνοχλοῦσε μέ παρατηρήσεις, ὅταν ἔβλεπε πρόθυμη διακονία καί ἱλαρά πρόσωπα. Μάλιστα τότε ἦταν πού ἔδινε τήν ἑπόμενη κατεύθυνση, χωρίς νά περιμένει τήν ὁλοκλήρωση τῆς προηγούμενης. Τό παντέφορο βλέμμα του διείσδυε παντοῦ. Διέκρινε τίς ἀνάγκες καί ἔβαζε προτεραιότητες. Ἡ συνεπής διακονία ἐπαινεῖτο πάντοτε διακριτικά ἀλλά σέ τρίτους. Ποτέ στόν ἴδιο ἀδελφό. Ἦταν ὅμως κεραυνοβόλος, ὅταν συναντοῦσε ραθυμία καί προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις. Ἡ καθυστέρηση τό πρωΐ στήν παγκοινιά, χωρίς ἰδιαίτερο λόγο, συνιστοῦσε «ἔγκλημα καθοσιώσεως»!

Ποιός δέν τόν φοβήθηκε τίς ὧρες ἐκεῖνες, πού οἱ φωνές του ἀκούγονταν μέχρι τό μουράγιο!

Κάθε βράδυ ὅμως μέ ξεκλείδωτη τήν πόρτα τοῦ Ἡγουμενείου δεχότανε καθένα πού ἐρχότανε λίγο νά χαλαρώσει ἤ νά ζεσταθεῖ κοντά στή μοναδική σόμπα πού ἔκαιγε τό χειμώνα, ἤ νά ρωτήσει κάτι. Κάθε βράδυ ρωτοῦσε καθένα (ἄν ἐργαζόταν μακρυά του) πῶς πέρασε τή μέρα, τί ἔφτιαξε, ποῦ ἀπασχολήθηκε. Λίγο τσίπουρο ἤ ἕνα γλυκό πού πρόσφερε ὁ διακονητής, ἕνας ζεστός λόγος, μία διήγηση ἤ ἀναμνήσεις τοῦ γέροντα ἀπό τήν Πάτμο καί τό γέροντα Ἀμφιλόχιο ἤ ἀναγνώσεις, μᾶς ἔκαναν νά ξεχνᾶμε τόν κόπο τῆς ἡμέρας, τίς φωνές, τίς δυσκολίες καί τόν ὄγκο τῆς ἐργασίας πού βλέπαμε μπροστά μας.

Ἦταν κυριολεκτικά δοσμένος στήν ἀδελφότητα. Ὅλα τά ἄλλα ἦταν πάρεργα. Ἐκεῖνες τίς ὧρες, πού συνήθως ἔτρωγε τό βραδυνό του, βλέπαμε ἕναν ἄλλο Γέροντα, τρυφερό καί στοργικό πατέρα, μέ κατανόηση καί συμπάθεια γιά τόν καθένα. Μάλιστα ἐκεῖνες τίς ὧρες τόν ἀκούγαμε συχνά ὅλοι νά μιλᾶ στό τηλέφωνο μέ πνευματικοπαίδια του, (διότι μόνο τότε τόν εὕρισκαν εὔκαιρο) ὅπου ἔδινε προσωπικά συμβουλές, μάλωνε, στήριζε καί ἐνίσχυε τούς ἀνθρώπους, χωρίς νά μᾶς πεῖ ποτέ: -Περάστε ἔξω, ἔχω κάτι ἰδιαίτερο νά πῶ.

Ἔτσι, μαθαίναμε τόν τρόπο τῆς ποιμαντικῆς του χωρίς διδασκαλία.

Ποίμαινε μέ διάκριση καί ἐλευθερία τούς μοναχούς του, σεβόμενος τόν χαρακτήρα καθενός. Δέν ἔβαζε μπροστά μας καλούπια. Τόνιζε τά ἀγαθά στοιχεῖα καθενός καί ὁδηγοῦσε πρός μίμηση, χωρίς νά ἐπιβάλλει. Ἔδινε μοναχικά πρότυπα ἀπό παλαιούς πατέρες πού εἶχε γνωρίσει ἤ συναναστραφεῖ, χωρίς νά ἀπαιτεῖ τέλεια ἀντιγραφή. Ἤθελε νά βλέπει ἕστω καί μικρή προσπάθεια καί τότε ἔκανε στραβά μάτια σέ ἀνθρώπινες ἑλλείψεις καί ἀδυναμίες. Ἄκουε καί ὑπάκουε στή συνετή κι ἐμπεριστατωμένη γνώμη τοῦ ἀδελφοῦ πάνω στή διακονία του, ἐφ᾽ ὅσον ἐκεῖνος τοῦ γεννοῦσε ἐμπιστοσύνη. Μᾶς μετέδιδε θάρρος, ὅτι ὁ ἀγώνας μας -ὅσο μικρός κι ἄν εἶναι- ἀναγνωρίζεται, γίνεται ἀποδεκτός χωρίς ἐπαίνους καί κούφια λόγια, πάντα ὅμως ἤθελε κι ἄλλο. Ποτέ δέν εἶπε, φτάνει ὅσο ἔκανες. Πάντα περίμενε τό ἑπόμενο βῆμα. Αὐτό μᾶς ἔδινε φτερά νά συνεχίσουμε, χωρίς νά λογαριάζουμε καθόλου τόν ἑαυτό μας. Ρίχναμε τόν ἑαυτό μας στή διακονία τοῦ κοινοβίου, χωρίς θέλω, νομίζω, ἔχω τή γνώμη, κουράστηκα, κρυώνω…

Ἀκόμα, δέν ἐφείδετο νά μαλώσει μεγαλύτερους ἀδελφούς μπροστά σέ νεώτερους, ὁσάκις τό ἔκρινε δίκαιο, ἤ νά ὑπερασπιστεῖ νεώτερο μπροστά σέ παλαιότερο ἀδελφό, πράγμα πού μᾶς ἐφιστοῦσε τήν προσοχή, ὅτι κι ὅταν γίνεις παλαιότερος, μήν πάψεις νά προσέχεις. Ὅταν μεγαλύτεροι ἀδελφοί τοῦ μιλοῦσαν ἰδιαίτερα γιά θέματα διοίκησης τῆς Μονῆς παρουσίᾳ νεωτέρων, δέν ἀπαντοῦσε σιγανά, μήν ἀκούσουν οἱ νεώτεροι, ἀλλά μέ παρρησία καί ἄφοβα εἰς ἐπήκοον ὅλων.

Στήν Τράπεζα μιλοῦσε συχνά γιά τήν ἀπαλλαγή τῶν παθῶν, τά ὁποῖα ἀνέλυε μέ θαυμαστή λεπτομέρεια καί μάλιστα πάντοτε μέ εἰκόνες ἀπό τήν καθημερινή ζωή καί τή φύση ἀλλά καί μέ τήν ἀθυροστομία τοῦ νησιώτη. Ἡ ὁμιλία ἄρχιζε γλαφυρά μέ κάποια παλιά ἱστορία ἤ ἕνα φυσικό γεγονός καί ὅλοι ἀναρωτιόμαστε ποῦ θά καταλήξει, ποῦ θά σύρει τό λόγο, γιά ποιόν χτυπᾶ ἡ καμπάνα σήμερα. Μήπως γιά μένα; Ἔχτιζε τόσο ὄμορφα τό λόγο, πέτρα-πέτρα, πού δέν ἄφηνε περιθώρια ἐρωτήσεων ἤ κενά ἀναπάντητα, χωρίς ποτέ νά θίγει δημόσια κανέναν. Ὅποιος εἶχε παρασυρθεῖ σέ λάθος, ἤ στήν διακονία ἤ στήν ἐξομολόγηση, καταλάβαινε μόνος του γιά ποιόν τά λέει. Ἔδειχνε τό δρόμο γιά τή μετάνοια καί τήν ταπείνωση, πάντοτε ἀποδεχόμενος τόν εἰλικρινῶς μετανοοῦντα, κάθε Σάββατο στό Ἡγουμενεῖο, καί δίς καί τρίς καί ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.

Διακριτικά καί προσεκτικά παρακινοῦσε στήν προσευχή, ὄχι ὅμως εἰς βάρος τῆς διακονίας. Δέν θά προσεύχομαι ἐγώ στό κελλί μου, ὅταν οἱ ἄλλοι διακονοῦν, διότι «μείζων πασῶν ἀρετῶν ἡ ἀγάπη». Ὅταν οἱ κόποι ὑπερῆρον τάς κεφαλάς ἡμῶν, δέν μάλωνε γιά τήν ἀμέλεια στήν προσευχή, ἤ στό «μέ πῆρε ὁ ὕπνος». «Τό ἐρειπωμένο μοναστήρι ἔχει ἀνάγκη τή διακονία ὅλων. Ἀργότερα θά βροῦμε ὥρα γιά προσευχή», ἔλεγε.

Κατά τήν ἵδρυση τοῦ γυναικείου Μετοχίου στό Σοχό Λαγκαδᾶ κάθε μέρα μπροστά ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ. Διάλεγε τίς πιό ταπεινωτικές δουλιές, νά σκουπίζει καί νά καθαρίζει μέ σκεπάρνι τά ξύλα ἀπό τίς πρόκες. Χιλιάδες πρόκες… – Ποιός κάρφωσε τόσες πρόκες;

Ἐκεῖνος ὅμως σκεφτόταν τά ἑπόμενα βήματα. Μέ καθαρό νοῦ ἀπαντοῦσε στίς ἐρωτήσεις τῶν μαστόρων περί τοῦ πρακτέου, χωρίς νά μᾶς ἐπιβαρύνει ἐκ τῶν προτέρων μέ τόν ὄγκο τῆς δουλειᾶς πού ἀπαιτεῖτο. Κάθε φορά χάραζε τόν ἑπόμενο στόχο, ἀνάλογα μέ τό χρόνο καί τίς δυνατότητές μας. (Κάποιοι πού δέν ἄντεξαν στό πρόγραμμά του ἀναχώρησαν…) Οἱ κόποι γιά ἕνα κοινό σκοπό ἀδελφώνουν τούς ἀνθρώπους. Ὅλοι χαιρόμαστε σήμερα κι ἀπολαμβάνουμε τούς κόπους ἐκείνους, ἐνθυμούμενοι τήν ὑπερβολική πίεση στόν ἑαυτό μας, κάποιες στιγμιαῖες ἐσωτερικές ἀντιδράσεις, ἀλλά καί εὐχάριστες στιγμές πάνω στή δουλειά, ἀδελφικά πειράγματα, σκωπτικές φιλοφρονήσεις(!), τίς ἀγελάδες τοῦ Νικόλα τοῦ γείτονα πού γκρέμιζαν τά ὑπαίθρια κουζινικά μας, καί τόσα ἄλλα… Πάντα ὅμως τή μορφή τοῦ γέροντα δίπλα μας, σάν τή κλῶσσα πού ταΐζει, προστατεύει καί φροντίζει μέ κάθε τρόπο τά πουλιά της!

Στήν Ἱερά Κοινότητα (δηλαδή στίς Διπλές Συνάξεις) ἡ παρουσία του ποτέ δέν πέρναγε ἀπαρατήρητη. Ρωτοῦσαν σιγανόφωνα κυτάζοντας δεξιά κι ἀριστερά: – Ἦρθε σήμερα; Πάντοτε μέ τό ἀστεῖο, μέ τό πείραγμα καί μέ τήν ἐπιμονή του ἔδειχνε τό δρόμο πού θεωροῦσε σωστόν, ἀκόμα κι ἄν πήγαινε ἀντίθετα στό ρεῦμα τῶν πολλῶν ἤ στό κύρος παλαιότερων γεροντάδων. Μέ σθένος καί διακριτικότητα δέ δίσταζε νά θίξει τά κακῶς κείμενα εἴτε ἐνώπιον πολιτικῶν εἴτε ἐνώπιον ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων. Πολλές φορές ἔβγαλε τό ἱερό Σῶμα ἀπό δύσκολες καταστάσεις, μεταβάλλοντας τή γνώμη τῶν ἀντιθέτων. Ἦταν ἀπό ὅλους σεβαστός (ἀκόμα καί ἀπό ἐκείνους πού δέ συμφωνοῦσαν μαζί του) γιά τή σύνεση, γιά τή συνέπειά του στήν τάξη καί τά προνόμια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιά τούς ἀτελείωτους κόπους στή Μονή του καί γιά τόν ἄφοβο καί τολμηρό χαρακτήρα του.

Τά τελευταῖα πέντε χρόνια πού ξεχείλισε τό ποτήρι τῆς ἀνομίας στήν χώρα μας, πού τό ἀνήθικο, τό πρόστυχο, τό ἄσεμνο, τό ἁμαρτωλό ἔγινε νόμος τοῦ κράτους, ὁ γέροντας ἀποφάσισε νά διαμαρτυρηθεῖ δημόσια, στέλλοντας πύρινα γραπτά ἄρθρα στό διαδίκτυο. Δέ θά προδώσουμε τήν πίστη τῶν πατέρων μας. Δέ θά ποδοπατήσουμε τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Δέ θά ξεπουλήσουμε τήν ἱστορία μας, βροντοφώναξε. Πολλοί στηρίχτηκαν μέ τό λόγο του καί δόξασαν τό Θεό πού ἀκούστηκε φωνή ἀντίδρασης ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος. Κάποιοι τά φωτοτύπησαν καί τά δίνουν σέ ἄλλους δωρεάν.

Τέλος, ὅταν τό σαρκίο του ἀσθένησε ἕως θανάτου (καί πρίν ἀσθενοῦσε συχνά, ἀλλά τήν ἑπόμενη τόν βλέπαμε ὄρθιο νά κατευθύνει, σά νά μή συνέβη τίποτα τήν προηγούμενη) εἴδαμε τό Γέροντα νά ὑπομένει τόν πόνο καθημερινά μέ ἀτελείωτη ὑπομονή καί ἀντοχή, χωρίς νά ἐκνευρίζεται πρός τούς διακονητές, χωρίς νά ἀπαιτεῖ εἰδική τροφή ἤ περιποίηση, χωρίς νά ζητᾶ ἰατρικές γνωματεύσεις ἤ γιατί αὐτό τό φάρμακο κι ὄχι ἐκεῖνο.

Συχνά ἐξωμολογεῖτο μπροστά μας ἤ ἐνώπιον κοσμικῶν λάθη ἤ παραλείψεις του. Εἶχε ἀφήσει ὁλοκληρωτικά τόν ἑαυτό του μέ κάθε ἐμπιστοσύνη σά μικρό παιδί στά χέρια τοῦ διακονητῆ ἰατροῦ, πού τόν συνόδευε ὑπέρ τήν εἰκοσαετία ὡς ἄγγελος στά προβλήματα τῆς ὑγείας του καί τοῦ ἀδελφοῦ νοσοκόμου.

– Γέροντα, θά πᾶμε στόν Παράδεισο; τόν ρωτήσαμε τίς τελευταῖες μέρες του.

– Ἐγώ ἀποκλείεται, γιατί εἶμαι ἁμαρτωλός. Ἐσεῖς θά πᾶτε.

– Εὐχαριστοῦμε, γέροντα. Πρέσβευε γιά μᾶς στόν Κύριο. Καλή ἀντάμωση στήν ἄνω Ἱερουσαλήμ.

πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Source link

Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης: «Όπου επλεόνασε η Αμαρτία υπερπερίσευσε η Χάρις. Ο αιώνας αυτός, είναι ο αιώνας του Θεού!»

Λέει ο Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης:

«Οι άνθρωποι κουράστηκαν με όλων τα καμώματα και προσωπικά ο καθένας με τα δικά του. Γιατί μας κουράζει το κακό, μας κουράζει ο κακός, μας κουράζει η ανομία. 

Και φτάνουμε στο σημείο που είχε φτάσει κάποια φορά και ο Προφητάναξ Δαυίδ και έλεγε:

Ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου

Δεν θέλω ούτε να παρηγορηθώ, με τίποτε, με τίποτε !!!

Και πολλοί συνάνθρωποι μας τι λένε;

Θέλω το βράδυ που κατεβάζω τα σκουπίδια να αφήσω τον εαυτό μου με τα σκουπίδια να τελειώνω….

Τα έχετε ακούσει, τα έχω ακούσει, όλοι τα λένε.

Γι αυτό ακριβώς, Όπου επλεόνασε η Αμαρτία υπερπερίσευσε η Χάρις.

Ο αιώνας αυτός, είναι ο αιώνας του Θεού!!!

Ο αιώνας της Εκκλησίας!!!

Ο αιώνας της μετανοίας!!!

Ο αιώνας της προκλητικής Αγάπης Του Θεού!!!

Ο αιώνας της επιστροφής των άσωτων και παραστρατημένων στον Μεγάλο μας Πατέρα. Στην Αγία μας Εκκλησία που είναι η αγκαλιά Του Χριστού!!!

Όλοι μία αγκαλιά θέλουμε, όλοι μία αγκαλιά γυρεύουμε, λοιπόν αυτή η αγκαλιά είναι του Χριστού.

Ο οποίος την στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας και στα αδιέξοδα περιμένει.

Και τότε απελπισμένοι από όλους και από όλα και από τον εγωιστή εαυτό μας πέφτουμε στην αγκαλιά Του Θεού, τουλάχιστον οι καλοπροαίρετοι, άνευ όρων και ορίων και παραδινόμαστε στην αγάπη Του Θεού και αυτό είναι θαύμα!!!

Δεν αφήνει τον κόσμο Του ο Θεός, δεν αφήνει ο Χριστός, μας έχει πληρώσει με το Αίμα Του και τη ζωή Του και του λείπουμε.» 

Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης

πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Source link