Γέροντας Αρσένιος, Η ευχή του ενήργησε μέσα στο αστυνομικό τμήμα!

Γέροντας Αρσένιος, Η ευχή του ενήργησε μέσα στο αστυνομικό τμήμα!

Από αριστερά, ο Γέροντας Αρσένιος Σπηλαιώτης και ο όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής.

 

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Άλλος αδελφός βρέθηκε κάποτε σ’ ένα απρόοπτον πειρασμόν από μιαν παρεξήγησιν και τον έκλεισαν στο αστυνομικό τμήμα δυο βραδιές.
Προ της μεγάλης εκείνης ανάγκης επεκαλέστησε από ψυχής την ευχήν του παππού.

– Τότε, λέει, άναψε μέσα μου αμέσως μια φλόγα, σε σημείον ώστε επί δύο εικοσιτετράωρα ούτε έφαγα, ούτε ήπια, ούτε κάθισα, ούτε κοιμήθηκα, αλλά σαν δύο ξύλα τα πόδια μου με κρατούσαν όρθιο και προσευχόμενο αδιαλείπτως.

Αυτό, διαβεβαιώνει ο αδελφός, ήταν ένα μεγάλο δώρο του παππού. Έδειξε λίγο στα τέκνα του εκείνο πού είχε όταν βρισκόταν ακόμα σ’ αυτήν την ζωήν.

Παρ’ όλα αυτά, συγκρίνοντας τον εαυτόν του με τον μεγάλον Γέροντα [τον όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898-1959) τον συνασκητή του] έβλεπε, από ταπεινοφροσύνη, πολύ χαμηλά τον εαυτόν του.

 

Από το βιβλίο του Μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτη, “Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης, (1886-1983), Συνασκητής τους Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού”.

Source link

Άγιος Νεκτάριος: Η Παναγία του φανέρωσε με όραμα την κατάλληλη για διάκονο!

Άγιος Νεκτάριος: Η Παναγία του φανέρωσε με όραμα την κατάλληλη για διάκονο!

Άγιος Νεκτάριος, Επίσκοπος Πενταπόλεως ο Θαυματουργός (1846-1920).

(Επιμέλεια, διασκευή Στέλιος Κούκος)

Όταν κάποτε η διάκονος που βοηθούσε τον άγιο Νεκτάριο κατά τη Θεία Λειτουργία αρρώστησε, ο άγιος επιθυμούσε να βρει μία νέα κατάλληλο ανάμεσα στις Μοναχές της Μονής, για να την αντικαταστήσει.

Και επειδή δεν ήξερε ποια να επιλέξει είχε μεγάλη απορία.

Έτσι, κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας που ψάλλεται προς τιμή της Παναγίας η “Τιμιωτέρα”, ο άγιος παρακαλούσε την Κυρία Θεοτόκο να του αποκαλύψει ποια είναι η κατάλληλος.

Και, τότε, μια μοναχή είδε σε όραμα τον Σεβασμιότατο να την καλεί, και συγχρόνως να λέει στην προηγούμενη διάκονο να δώσει σ’ αυτήν το μικρό στοιχάριον και το οράριο -δηλαδή τα ιερά ενδύματα, τα άμφια που φορά ο διάκονος κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

Στην συνέχεια και αφού η Μοναχή φόρεσε τα άμφια, ο άγιος της έδωσε να ασπαστεί το Ευαγγέλιο και την εισήγαγε στο Ιερό από την Ωραία Πύλη.

Αυτά όλα τα είδε η αδελφή ενώ βρισκόταν και προσευχόταν στον ναό την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου.

Την επομένη μέρα του Πάσχα, όταν όλες οι αδελφές πήγαν για να  χαιρετήσουν τον άγιο, ο Σεβασμιότατος τις ρωτούσε αν καμιά από αυτές είχε δει κάποια οπτασία ή όραμα.

Γιατί ήταν σίγουρος ότι η Παναγία θα του φανερώσει την κατάλληλο.

Έτσι, όταν η μοναχή η οποία είχε δει την οπτασία στην Εκκλησία πήγε κι αυτή να τον χαιρετήσει και να πάρει την ευλογία του, ο Σεβασμιότατος της είπε:
– Δεν είδες τίποτε εσύ;

Τότε, ενώ η αδελφή δίσταζε αρχικά να φανερώσει ότι πράγματι είδε οπτασία, ο άγιος την ενθάρρυνε και έτσι αυτή ομολόγησε αυτό που είδε.
Αφού, λοιπόν, διηγήθηκε το όραμα της, ο άγιος της είπε ευχαριστημένος:
– Αυτό ήθελα κι εγώ!

Και, έτσι, την εχειροθέτησε υποδιάκονο!

 

Από το βιβλίο του Μοναχού Αβιμέλεχ, «Βιογραφία Μητροπολίτου Πενταπόλεως, εν μακαρία τη λήξει Σεβασμιωτάτου Νεκταρίου», Βόλος, 1921, τυπογραφείο Αγαθοκλή Παπαδημητρίου.

Source link

Άγιος Σάββας της Καλύμνου, Τον είδα ξαφνικά μέσα στο σπίτι μου με την μαγκουρίτσα του!

Άγιος Σάββας της Καλύμνου, Τον είδα ξαφνικά μέσα στο σπίτι μου με την μαγκουρίτσα του!

Άγιος Σάββας ο εν Καλύμνω (1862 – 1948).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

[Μαρτυρία Αντωνίου Κυριαζή]:

Μένω στην Αθήνα. Τον Σεπτέμβριο τον 1971 βρέθηκα στην ιερά μονή του αγίου Σάββα [στην Κάλυμνο].

Προσκύνησα με σεβασμό και ευλάβεια, το σκήνωμα τον αγίου. Εσωτερικώς με επαίδευε ένας πόνος, μια στενοχώρια.

Δεν το εζήτησα όμως του αγίου, αλλά αυτός εγνώρισε τον πόνο μου και όταν μετά από λίγες μέρες βρέθηκα στην Αθήνα, στο σπίτι μου, χωρίς να γνωρίζω τον άγιο, εκτός από το ιερό σκήνωμα, βλέπω ένα γεροντάκο με μια μαγκουρίτσα δίπλα μου όρθιο, μπροστά μου.

Δεν φοβήθηκα, τρομάχθηκα λιγάκι, να δω άγνωστο πρόσωπο και μάλιστα μέσα στο σπίτι μου. Και μου λέει:
– Τι είναι αυτό που σε βασανίζη. Γυρίζεις δεξιά, αριστερά και δεν κοιμάσαι. Σε στεναχωρεί να θέμα. Μη φοβάσαι. Σε λίγες μέρες που θα πας εκεί θα το πάρης με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την… Μη στεναχωριέσαι.

Τρομαγμένος μετά από αυτό το όραμα κατάλαβα. Με είπε όμως φωνάζοντας εγώ είμαι ο άγιος Σάββας.

Κατάλαβα τότε. Μου ήλθε στην μνήμη το σκήνωμα που είδα στην Κάλυμνο.

Και πράγματι από τότε έταξα κάτι στον άγιο, αλλά δεν μπόρεσα να εκπληρώσω γρήγορα την υπόσχεσίν μου.

Σήμερα 6-9 1977 ευρίσκομαι και πάλι με την δύναμι τον αγίου στην Κάλυμνο, κατώρθωσα να εξιστορήσω το όραμα τον αγίου. […]

 

Η μαρτυρία δημοσιεύεται στο βιβλίο του Βασιλείου Παπανικολάου, ο «Άγιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω», έκδοση Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων Καλύμνου.

Source link

Άγιος Παντελεήμονας: Πώς έκανε καλά τον μοναχό που παραφρόνησε

Άγιος Παντελεήμονας: Πώς έκανε καλά τον μοναχό που παραφρόνησε

Ο Μεγαλομάρτυρας και Ιαματικός άγιος Παντελεήμων.

(Επιμέλεια, διασκευή στην καθομιλουμένη Στέλιος Κούκος)

Άλλος αδελφός της Σκήτης [Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους] ονομαζόμενος Ιωσήφ από την Καλύβα “Άγιος Ιωαννίκιος”, μας διηγήθηκε το πιο κάτω θαύμα, το οποίο συνέβη σ’ αυτόν.

Κατά την εποχή της γερμανικής κατοχής, έγινε μεγάλη νεροποντή σε όλο το Άγιον Όρος, η οποία προξένησε πολλές ζημιές, κυρίως στις κατωφερείς περιοχές.

Η Καλύβα του Μοναχού Ιωσήφ, όπως και η περιοχή υπέστησαν σοβαρές ζημιές, πράγμα το οποίον τον έφερε σε κρίσιμη και δύσκολη θέση, επειδή αφ’ ενός ήταν φτωχός και αφ’ ετέρου ήταν περίοδος κατοχής, η οποία βασάνιζε, ως γνωστόν, την ταλαίπωρη πατρίδα μας.

Ήλθε, λοιπόν, ο αδελφός αυτός σε θέση να μην γνωρίζει το τι κάνει!
Με λίγα λόγια παραφρόνησε κυριολεκτικώς, και δεν μπορούσε να βρει λύση στις συμφορές του.

Παρ’ όλη, όμως, την ζάλη και την ενόχληση της κατάστασης αυτής δεν ξέχασε τον Άγιον Παντελεήμονα και χωρίς να χάσει καιρό, πήρε λίγο λάδι που είχε, και πήγε στον Ιερό Ναό του θαυματουργού Αγίου Παντελεήμονος.

Αλλά, όπως μας είπε, βρισκόταν σε μια κατάσταση κατά την οποίαν ούτε το διανοητικό του λειτουργούσε σωστά, και επίσης αισθανόταν στην ψυχή του φοβερό άγχος, πράγμα το οποίον δεν τον άφηνε να κοιμηθεί ούτε λεπτό.

Ο ασθενής Μοναχός Ιωσήφ καθόταν σε ένα είδος πάγκου που υπάρχει στον Νάρθηκα του Κυριακού [κεντρικός ναός μιας Σκήτης] και νύχτα και ημέρα παρακαλούσε τον Άγιον Παντελεήμονα να τον θεραπεύσει.

Ο δε τότε Δικαίος [ηγούμενος κατά κάποιον τρόπο ή προϊστάμενος μιας σκήτης που συνήθως εκλέγεται για ένα χρόνο] Μοναχός Ιλαρίων, μαζί με τους άλλους Πατέρες της Σκήτης πραγματοποίησαν σειρά παρακλήσεων προς τον Άγιον, για να βοηθήσει τον δούλο του.

Έτσι ο έτοιμος προστάτης και Γιατρός, δεν άργησε να εισακούσει την δέηση τους, κάνοντας καλά τον άρρωστο αδελφό με τον εξής τρόπο:

Ήμουνα, μας διηγείται ο ίδιος, πλαγιασμένος μόνος στον πάγκο και εξαίφνης βλέπω κάτι, σαν ένα είδος νεφέλης το οποίο με σκέπασε και κοιμήθηκα για λίγο.

Όταν ξύπνησα κατάλαβα, πως με την βοήθεια του Αγίου ελευθερώθηκα από κάθε ενόχληση, τόσο ψυχική όσο σωματική, και έτσι πήρα θάρρος και επέστρεψα στην Καλύβα μου δοξάζοντας και ευχαριστώντας τον άγιο Παντελεήμονα.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Χρυσοστόμου, “Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος, Αγίου Όρους”, έκδοση Συνοδείας Ιωάννου Μοναχού, Καλύβη Ιωάννου Χρυσοστόμου Άγιον Όρος, 1966.

Source link

Τι έπαθε ο ληστής που παραμόνευε να σκοτώσει τον όσιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω

Τι έπαθε ο ληστής που παραμόνευε να σκοτώσει τον όσιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω

Όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω. (Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης).

(Διασκευή-επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Όταν ο όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω ασκήτευε στο Άγιον Όρος, μαζεύονταν αρκετοί πολλές φορές και συνομιλούσαν με τον Όσιο για την ωφέλεια της ψυχής τους.

Ένας ληστής, που τους είδε όλους αυτούς, και νομίζοντας ότι έδιναν ελεημοσύνη στον Όσιο, σκέφτηκε να τον σκοτώσει και να πάρει τα χρήματα.

Μια μέρα, λοιπόν, που ο άγιος πήγαινε προς το κελλί του, ο ληστής κρύφτηκε σε ένα ξεροπόταμο για να τον σκοτώσει.

Περιμένοντας όλην την μέραν σε εκείνο τον τόπο, όταν πέρασε ο όσιος, ο ληστής δεν τον είδε, γιατί ο Κύριος τον σκέπασε από τα μάτια του.

Για τον λόγο αυτό πήγε στο κελλί του Οσίου για να δει εάν βρισκόταν εκεί.

Και, βλέποντας τον στο κελλί του απόρησε και τον ρώτησε από πού πέρασε. Ο όσιος Διονύσιος του απάντησε από τον χείμαρρο.

Ο ληστής θαύμασε για το γεγονός αυτό, δηλαδή πώς έγινε και τυφλώθηκε και δεν τον είδε και ομολόγησε τις προθέσεις του, λέγοντάς στον Όσιο:

– Εγώ σε καρτερούσα εκεί για να σε σκοτώσω. Αλλά, τώρα κατάλαβα πως είσαι δούλος του Θεού, ο οποίος σε προστατεύει και σε σκεπάζει. Συγχώρεσέ μου το κακούργημα που σκέφτηκα εναντίον σου, και κάνε δέηση στον Δεσπότη Χριστό, να εξαλείψει τις ανομίες μου και να με αξιώσει να γίνω δόκιμος μοναχός.

Ο άγιος, αφού τον άκουσε του είπε:

– Εάν σταματήσεις τις δολοφονίες, μετανοήσεις ολοψύχως για τα κακουργήματά σου και φροντίσεις για την σωτηρία σου, ο Θεός, ως ελεήμων και εύσπλαχνος, θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες σου.

Ο πρώην ληστής, δέχτηκε στην καρδιά του ως Θείο σπόρο τους λόγους αυτούς, και συνεργούσης της θείας χάριτος πήγε σε μοναστήρι και έγινε δόκιμος μοναχός.

 

Διασκευή από τον βίο του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, που έγραψε ο Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης Δαμασκηνός, ο οποίος δημοσιεύεται στο βιβλίο του Απόστολου Γλαβίνα, “Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω”, έκδοση Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Επιστημονική Επετηρίδα, Παράρτημα αρ. 30, του 26ού τόμου.

Source link

Η οσία Σοφία πετούσε! | Διακόνημα

Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου η εν Κλεισούρα (1883-1974.

Στο ασκηταριό της Αγίας Τριάδος, ούτε 300 μέτρα από το μοναστήρι [Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας], σε ευθεία γραμμή, αλλά με ανάβαση σχεδόν κατακόρυφη, ζικ-ζακ, ανέβαινε  [η οσία Σοφία Χοτοκουρίδου] πρωί βράδυ για να ανάψει το καντήλι.

Όταν την ρωτούσαν πώς καταφέρνει και ανεβαίνει τόσο γρήγορα, γριά γυναίκα, απαντούσε:

– Η Παναγία με ανεβάζει.

Μερικοί μαρτυρούν πως συχνά την έβλεπαν να ανεβαίνει ή να κατεβαίνει στο βουνό χωρίς να πατάει στην γη· πετούσε.

 

Από το βιβλίο «Σοφία Χοτοκουρίδου, Μια λαϊκή ασκήτρια, (6 Μαΐου 1974)», των εκδόσεων Μυγδονία.

Source link

Σημειώστε την ημέρα και την ώρα!

Στάρετς Ζαχαρίας (1850-1936).

Μια ημέρα, ο Γέροντας [ο Στάρετς Ζαχαρίας] προσκάλεσε τα πνευματικά του τέκνα να φάνε μαζί του στην ίδια τράπεζα, αλλά ξαφνικά σηκώθηκε όρθιος και φώναξε:
– Να, την Πελαγία μου! Πω, πω, πώς μετανοεί, πώς με παρακαλεί να της συγχωρέσω τις αμαρτίες. Και πόσα δάκρυα! Περιμένετε, παιδιά μου, αφήστε το φαγητό σας και προσευχηθήτε μαζί μου.

Ο Στάρετς πήγε στην γωνία μπροστά στις εικόνες, διάβασε μια συγχωρητική ευχή και ευλόγησε την μετανοούσα πνευματική κόρη του.

– Που βρίσκεται αυτή τώρα και μετανοεί, πάτερ;
– Στον βορρά είναι αυτή την στιγμή. Όταν φτάση ως εδώ, θα την ρωτήσω για την μετάνοιά της. Σημειώστε την ημέρα και την ώρα.

Και πράγματι, η Πελαγία έφθασε στην πατρίδα της μετά από έξι μήνες και είπε στον Γέροντα πόσο βαθιά είχε μετανοήσει και έκλαψε και παρεκάλεσε τον Γέροντα να την συγχώρεση ακριβώς την ημέρα και την ώρα που ο Γέροντας τής είχε διαβάσει την συγχωρητική ευχή.

Από το βιβλίο ο “Στάρετς Ζαχαρίας, Μια οσιακή μορφή της Σοβιετικής Ένωσης”, έκδοση Ιερoύ Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Ορμύλια.

Source link

Θαύματα του π. Ζωσιμά με τον σταυρό του Γέροντα, π. Σίμωνα Αρβανίτη!

Ο Μοναχός, π. Ζωσιμάς (αριστερά), με τον Γέροντα του Ιερομόναχο, π. Σίμωνα Αρβανίτη.

Κάποτε, που πήγαμε [στο σπίτι του Γέροντα, Μοναχού Ζωσιμά, υποτακτικού του Ιερομονάχου, Γέροντα, π. Σίμωνα Αρβανίτη], συναντήσαμε στην αυλή του Γέροντα ένα παιδί με τον πατέρα του.
Το παιδί ήταν οχτώ χρονών και είχε όγκο στο κεφάλι του. Το πήγαν στην Αγγλία και δεν έγινε καλά. Το έφεραν και στον Γέροντα Ζωσιμά και το σταύρωσε και ο όγκος εξαφανίστηκε. Αυτό το έλεγε ο πατέρας του σε όλους που ήμασταν εκεί.

Σ’ ένα άλλο παιδί είχε τρυπήσει η καρδιά του και οι γιατροί είπαν ότι δεν έχει ζωή. Μάθανε οι γονείς του ότι είναι ένας Γέροντας και σταυρώνει και το είχαν πάει στον π. Ζωσιμά.
Ο Γέροντας το σταύρωσε και τους είπε να μου φέρετε άλλες δύο φορές και έγινε το παιδί καλά.
Του έλεγα:
– Γέροντα να γράψουμε σε βιβλία αυτά όλα όσα έχουν γίνει με το σταύρωμα που κάνεις;
– Όχι παιδί μου εγώ, ο παππούλης [ο πατήρ Σίμων Αρβανίτης] θεραπεύει.
Έλεγε ο πατήρ Σίμων θεραπεύει, γιατί ήταν πολύ σεμνός και γιατί δεν ήθελε να φαίνεται αυτός.
[…]

Μια μέρα, μου φανερώθηκε ένας όγκος στο κεφάλι. Αμέσως πήρα τηλέφωνο τον Γέροντα Ζωσιμά. Χωρίς να με δει, μόνο από το τηλέφωνο μού λέει:
– Στο αριστερό μέρος πίσω από το αυτί δεν είναι;
Μισή ώρα με σταύρωνε από το τηλέφωνο και το πρωί είχε εξαφανιστεί ο όγκος.
Άλλη μια φορά με πονούσε η χολή και ήταν πολύ ερεθισμένη. Πήρα τηλέφωνο και του ζήτησα να με σταυρώσει και αμέσως το θαύμα έγινε.
Με λίγα λόγια ήταν ο γιατρός μου και όλης της οικογένειας μου αλλά και όλου του κόσμου. Είχε θεϊκή δύναμη και την ευλογία του π. Σίμωνα και γιάτρευε όλους τους αρρώστους.

 

Μαρτυρία της Δήμητρας Μποζονέλου όπως καταγράφεται στο βιβλίο “Ζωσιμάς Μοναχός, (1937-20100, Υποτακτικός του Ιερομονάχου Σίμωνος Αρβανίτη”, των εκδόσεων η Μελέτη.

 

 

Source link

“Τον θεωρούμε βοηθό του Θεού εδώ στη γη”!

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως (1877-1961).

Εκείνη η γυναίκα με πήγε σ’ ένα δωμάτιο όπου υπήρχαν πολλά ράφια με ρουχισμό και ιατρικές στολές. Μου διάλεξε τη μικρότερη ρόμπα, την έφερε στα μέτρα μου κι άρχισε να τη ράβει στη ραπτομηχανή.
Όσο έραβε, μου αφηγούνταν για τον άνθρωπο, τον οποίο η μοίρα ήθελε να συναντήσω στο δρόμο μου.
– Ο Βαλεντίν Φέλιξοβιτς [ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως] είναι χειρουργός σταλμένος από τον Θεό, μου έλεγε.

Κάνει εγχειρήσεις, που δεν μπορεί να κάνει κανείς: ξαναφτιάχνει τα οστά, τις αρθρώσεις που είναι κατεστραμμένες από θραύσματα.
Διαβάζει τις προσευχές και τα οστά και οι αρθρώσεις ξαναγίνονται. Ξέρεις πόσο τον αγαπάνε οι ασθενείς -δεν μπορεί να το περιγράψει κανείς με λόγια!…
Κι εμείς όλοι γιατροί, τραυματιοφορείς, αδερφές, νοσοκόμοι, τον θεωρούμε βοηθό του Θεού εδώ στη γη.

 

Μαρτυρία της Ιουλίας Ντμιτρίεβνα Μιρόνοβα όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου Αντωνοπούλου, νυν Μητροπολίτη Αργολίδας, “Συνοδοιπορία με τον Άγιο Λουκά”, τόμος Α’, των εκδόσεων Πορφύρα.

Source link

Ο Γέροντας στεκόταν αγέρωχος 200 μέτρα από τη φωτιά και έψελνε την Παράκληση!

Ο Ιερομόναχος, πατήρ Ελπίδιος Νεοσκητιώτης.

Το 1970 είχε συμβεί το Μοναστήρι της Παναγίας [Ιερό Ησυχαστήριο Μπάλας, στη Ροδόπολη Αττικής] ακόμα ένα ένα θαυμαστό περιστατικό.
Το έτος αυτό άναψε στην περιοχής της Μπάλας μεγάλη πυρκαγιά, η οποία παρά τις προσπάθειες που κατέβαλλαν οι πυροσβέστες, πλησίαζε απειλητικά προς τα κτήρια της μονής.
Ο πατήρ Ελπίδιος [δίδυμος αδελφός του Ιερομάρτυρα, αγίου Φιλουμένου] προσευχόταν συνεχώς και παρακαλούσε την Παναγία να φυλάξει το μοναστήρι της.

Η φωτιά, όμως, συνέχιζε να πλησιάζει ολοένα και περισσότερο.
Όταν πλέον έφτασε πολύ κοντά, τότε οι αδελφές είδαν τον Γέροντα να στέκεται αγέρωχος στα 200 μέτρα από τη φωτιά και να ψάλλει τον Παρακλητικό Κανόνα της Παναγίας, κάνοντας συνεχώς το σημείο του σταυρού προς το μέρος που καιγόταν.
Σε λίγη ώρα συγκινημένες είδαν και το θαύμα: Ο άνεμος άλλαξε απρόσμενα φορά και η φωτιά άρχισε να απομακρύνεται από το μοναστήρι.
Έτσι, κατάφεραν σιγά σιγά οι πυροσβέστες να την κατασβέσουν.

 

Από το βιβλίο ο “Γέροντας Ελπίδιος (1913-1983)» έκδοση Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Ορούντας Κύπρου.

Source link