Ο π. Ιωνάς από την Ταϊβάν στο «Ενορία εν δράσει»

Δεν ήρθα εδώ, για να μεταπείσω κανέναν. Ο σκοπός μου δεν είναι να προσηλυτίσω. Σέβομαι τις πεποιθήσεις των άλλων και γι’ αυτό το λόγο εκπλήττονται, όταν τους λέω ότι δε θέλω ν’ αλλάξω κανέναν, απλώς να κάνω την Θεία Λειτουργία, που αυτό για μένα είναι το παν.

Ο Αρχιμανδρίτης Ιωνάς Μούρτος, ο μοναδικός Ορθόδοξος ιεραπόστολος της Ταϊβάν, ήταν φιλοξενούμενος του π. Σπυρίδωνα Τσιμούρη, στο «Ενοριακό Αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», σε μια συζήτηση με θέμα: Αναζητώντας τον Χριστό στις εσχατιές της γης.

Ο π. Ιωνάς μίλησε από καρδιάς για την μοναχική του διακονία στην πολυπληθή και αλλόθρησκη Τάι-Πέι της Ταϊβάν, όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι γνωστή ούτε κατ’ όνομα, εκεί όπου θυσιαστικά αγωνίζεται να διαδώσει τον Λόγο του Θεού.
Η Ορθοδοξία είναι άγνωστη στην Ταϊβάν τονίζει ο π. Ιωνάς και το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος του σκέπτεσθαι που έχουν οι Κινέζοι και οι Ταϊβανέζοι είναι τελείως διαφορετικός από τον δικό μας. Απουσιάζουν έννοιες όπως αυτή του προσώπου, το σωστό ή λάθος και άλλες.
Έδωσε στη συνέχεια κάποια παραδείγματα από τις εμπειρίες του, για το πως προσπαθεί να μιλήσει για την θεία Ευχαριστία και μέσα από αυτήν να δείξει σε αυτό το κοινό έναν άλλο τρόπο ολοκλήρωσης.
Ενώ κατέδειξε το χάσμα που υπάρχει στην αντιμετώπιση σειράς ζητημάτων, όπως του πόνου, όπου είναι τελείως διαφορετικός ο τρόπος προσέγγισης ανάμεσα στον βουδισμό και τον χριστιανισμό.
Αναφέρθηκε στην πορεία του και την ανάπτυξη των ιεραποστολικών του προσπαθειών στην Ταϊβάν, την οργάνωση της Εκκλησίας, την δημιουργία εφαρμογών ορθόδοξης ηλεκτρονικής κατήχησης για κινητά τηλέφωνα.
Ζήτησε τις προσευχές όλων για την ενίσχυση του έργου του, τη συνδρομή σε βιβλία, εικόνες και φυσικά την οικονομική βοήθεια.
Για να τονίσει:
«Δεν ήρθα εδώ, για να μεταπείσω κανέναν. Ο σκοπός μου δεν είναι να προσηλυτίσω. Σέβομαι τις πεποιθήσεις των άλλων και γι’ αυτό το λόγο εκπλήττονται, όταν τους λέω ότι δε θέλω ν’ αλλάξω κανέναν, απλώς να κάνω την Θεία Λειτουργία, που αυτό για μένα είναι το παν.
Να έρθει ο Θεός στη γη, σ’ αυτόν τον τόπο. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο από τη Θεία Λειτουργία σ’ αυτή και στην άλλη ζωή».
Το Ιεραποστολικό Κλιμάκιο της Ταϊπέι στην Ταϊβάν υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στην Ιερά Μητρόπολη Χονκ-Κονγκ.
Η λειτουργία του Κλιμακίου ξεκίνησε από τον π. Ιωνά Μούρτο στις αρχές του έτους 2001, όταν με πρόσκληση του τότε Μητροπολίτη Νικήτα και τις ευχές του Γέροντος της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους, μακαριστού π. Γεωργίου Καψάνη, αποφάσισε να μεταβεί και να διαδώσει το μήνυμα της Ορθοδοξίας στη μακρινή αυτή χώρα της Άπω Ανατολής.
Στην Ταϊβάν την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν Ορθόδοξοι, παρά μόνο καθολικοί, προτεστάντες, βουδιστές, ταοϊστές και άλλοι θιασώτες ειδωλολατρικών θρησκειών.
Γράφτηκε και σε ένα Πανεπιστήμιο για να μάθει κινέζικα αλλά και για να αποκτήσει άδεια παραμονής που το κράτος δεν του παρείχε, γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υφίσταται για την κυβέρνηση της Ταϊβάν.
Από τις αρχές του 2004 ο π. Ιωνάς κάλυψε με την οικονομική συνδρομή του ιεραποστολικού συνδέσμου «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός», μια βασική ανάγκη, την απόκτηση ενός διαμερίσματος σε συγκρότημα πολυκατοικιών, που χρησιμοποιείται έκτοτε ως Ι. Ναός επ’ ονόματι της Αγίας Τριάδος για τις λατρευτικές ανάγκες και την κατήχηση, καθώς τα πρώτα χρόνια νοίκιαζε τον χώρο ενός μικρού νηπιαγωγείου.
Ο π. Ιωνάς πραγματοποιεί ομιλίες σε πανεπιστήμια, θεολογικά σεμινάρια, συνέδρια, πνευματικά κέντρα  και νοσοκομεία.
Το ποίμνιο του Ιεραποστολικού Κλιμακίου της Ταϊπέι αυξάνεται σταδιακά με το αξιόλογο έργο του π. Ιωνά και ήδη τελούνται εκεί αρκετές βαπτίσεις και γάμοι.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου 

Τη συζήτηση μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:

 

Source link

Θαύματα του π. Ζωσιμά με τον σταυρό του Γέροντα, π. Σίμωνα Αρβανίτη!

Ο Μοναχός, π. Ζωσιμάς (αριστερά), με τον Γέροντα του Ιερομόναχο, π. Σίμωνα Αρβανίτη.

Κάποτε, που πήγαμε [στο σπίτι του Γέροντα, Μοναχού Ζωσιμά, υποτακτικού του Ιερομονάχου, Γέροντα, π. Σίμωνα Αρβανίτη], συναντήσαμε στην αυλή του Γέροντα ένα παιδί με τον πατέρα του.
Το παιδί ήταν οχτώ χρονών και είχε όγκο στο κεφάλι του. Το πήγαν στην Αγγλία και δεν έγινε καλά. Το έφεραν και στον Γέροντα Ζωσιμά και το σταύρωσε και ο όγκος εξαφανίστηκε. Αυτό το έλεγε ο πατέρας του σε όλους που ήμασταν εκεί.

Σ’ ένα άλλο παιδί είχε τρυπήσει η καρδιά του και οι γιατροί είπαν ότι δεν έχει ζωή. Μάθανε οι γονείς του ότι είναι ένας Γέροντας και σταυρώνει και το είχαν πάει στον π. Ζωσιμά.
Ο Γέροντας το σταύρωσε και τους είπε να μου φέρετε άλλες δύο φορές και έγινε το παιδί καλά.
Του έλεγα:
– Γέροντα να γράψουμε σε βιβλία αυτά όλα όσα έχουν γίνει με το σταύρωμα που κάνεις;
– Όχι παιδί μου εγώ, ο παππούλης [ο πατήρ Σίμων Αρβανίτης] θεραπεύει.
Έλεγε ο πατήρ Σίμων θεραπεύει, γιατί ήταν πολύ σεμνός και γιατί δεν ήθελε να φαίνεται αυτός.
[…]

Μια μέρα, μου φανερώθηκε ένας όγκος στο κεφάλι. Αμέσως πήρα τηλέφωνο τον Γέροντα Ζωσιμά. Χωρίς να με δει, μόνο από το τηλέφωνο μού λέει:
– Στο αριστερό μέρος πίσω από το αυτί δεν είναι;
Μισή ώρα με σταύρωνε από το τηλέφωνο και το πρωί είχε εξαφανιστεί ο όγκος.
Άλλη μια φορά με πονούσε η χολή και ήταν πολύ ερεθισμένη. Πήρα τηλέφωνο και του ζήτησα να με σταυρώσει και αμέσως το θαύμα έγινε.
Με λίγα λόγια ήταν ο γιατρός μου και όλης της οικογένειας μου αλλά και όλου του κόσμου. Είχε θεϊκή δύναμη και την ευλογία του π. Σίμωνα και γιάτρευε όλους τους αρρώστους.

 

Μαρτυρία της Δήμητρας Μποζονέλου όπως καταγράφεται στο βιβλίο “Ζωσιμάς Μοναχός, (1937-20100, Υποτακτικός του Ιερομονάχου Σίμωνος Αρβανίτη”, των εκδόσεων η Μελέτη.

 

 

Source link

ΑΞΙΟΣ! Ο Π. Αμφιλόχιος Νέος Ηγούμενος της Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους – Αποκλειστικό βίντεο

Του Ηλία Προύφα

Νεός Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου, εξελέγη παμψηφεί σύμφωνα με πληροφορίες του kranosgr πριν λίγο ο Αρχιμανδρίτης π. Αμφιλόχιος.

Πρόκειται για πνευματικό τέκνο του Μακαριστού Γέροντα Γρηγορίου, με καταγωγή από την Κόρινθο, ο οποίος εγκαταβιώνει στο Μοναστήρι από 13 ετών.

Δείτε ένα αποκλειστικό βίντεο του kranosgr με τον νέο Ηγούμενο π. Αμφιλόχιο, να ψάλει στα ονομαστήρια του Γέροντα Γρηγορίου το 2016.

Άξιος!

πηγή: kranosgr.blogspot.com

Source link

Ο π. Κλεόπας Ηλίε, ο Γέροντας της Μονής Sihastria· ο γέροντας της υπομονής (1912 – 2 Δεκεμβρίου 1998)

Ο Γέροντας Κλεόπας γεννήθηκε στο χωριό Σούλιτσα του νομού Botosani της Ρουμανίας στις 10 Απριλίου του 1912. Ήταν το πέμπτο από τα δέκα παιδιά της οικογένειας των Αλέξανδρου και Άννας, μάλιστα από τα δέκα παιδιά τα πέντε ακολούθησαν το μοναχικό βίο. Οι γονείς του ήταν ζωντανό παράδειγμα χριστιανικής ζωής, το σπίτι τους ήταν μια κατ΄ οίκον εκκλησία όπως ο ίδιος ο γέροντας διηγόταν.

Από την γέννησή του για δύο μήνες συνεχώς ο Κωνσταντίνος -κοσμικό όνομα του γέροντα- ήταν συνεχώς. Δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα και έκλαιγε μέρα και νύχτα, έτσι που όλοι ανησυχούσαν για τη ζωή του. Μη γνωρίζοντας τι να κάνει η μητέρα του επειδή δύο άλλα αδέλφιά του πέθαναν σε νηπιακή ηλικία· πήγε στον ερημίτη Κόνωνα Georgescu ο οποίος ήταν πνευματικός στην Cozancea και με την βοήθειά του η Παναγία θεράπευσε τον μικρό Κωνσταντίνο.

Στα τέλη του 1927, ο μεγαλύτερος αδερφός του, Γεώργιος εισήλθε στην Ιερά Σκήτη Sihastria ο οποίος στην κουρά του ονομάστηκε Γεράσιμος μοναχός, ενώ το χειμώνα του 1929, ο Κωνσταντίνος και ο αδελφός του Βασίλειος αποφάσισαν και αυτοί να μονάσουν στην ίδια Σκήτη (μοναστήρι). Έγινα δεκτοί μετά από τον Ηγούμενο της Σκήτης π. Ιωαννίκιο Moroi.

Την άνοιξη του 1931 ο ρασοφόρος Βασίλειος αδελφός και συνασκητής του π. Κλεόπα, ασθένησε και σε τρεις μέρες κοιμήθηκε εν ειρήνη. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1933 ο π. Γεράσιμος, μεγαλύτερος αδελφός του γέροντα παρέδωσε και αυτός την ψυχή του στα χέρια του Χριστού.

Μέχρι το 1935 ο Γέροντας έβοσκε τα πρόβατα της Σκήτης όπως έκαναν και τα άλλα του αδέλφια. Ο ίδιος έλεγε για την περίοδο εκείνη ότι: «Για χρόνια ήμουν βοσκός προβάτων στη σκήτη όπως και οι αδελφοί μου, είχα δε μεγάλη πνευματική χαρά.

Το 1935, ο δόκιμος Κωνσταντίνος κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στο Botosani.

Όταν δε απολύθηκε· περί τα τέλη Ιουλίου 1937 ο ηγούμενος αποφάσισε την κουρά του σε μοναχό. Με την κουρά του πήρε το όνομα Κλεόπας.

Ο ηλικιωμένοε ηγούμενος π. Ιωαννίκιος, ηλικίας 82, ο οποίος ήταν πλέον σχεδόν τυφλός τον διόρισε τον Ιούνιο του 1942 -σε ηλικία μόλις 30 χρόνων- αναπληρωτή ηγούμενο.

Ηγούμενος εκλέχθηκε σε διαδοχή του μακαριστού π. Ιωαννικίου στις 3 Σεπτεμβρίου 1944. Στις 27 Δεκεμβρίου 1944 χειροτονήθηκε διάκονος ενώ στις 23 Ιανουαρίου 1945 πρεσβύτερος και εγκαταστάθηκε επίσκοπο Γαλακτίωνα επίσημα ηγούμενος της Σκήτης Sihastria.

Μεταξύ των ετών 1945-1946 ανακαινίζει εξωτερικά αλλά και εσωτερικά τη σκήτη, έτσι το 1947 ανυψώθηκε από εξαρτηματική Σκήτη σε ανεξάρτητη Μονή.

Όταν ήλθαν οι κομμουνιστές στην εξουσία, συνελήφθη και ανακρίθηκε για πέντε ημέρες στο Targu Neamt, κατόπιν αφέθηκε ελεύθερος τόσο γρήγορα όσο είχε συλληφθεί. Οι γύρω του συνειδητοποιώντας ότι θα έχει συνεχώς προβλήματα με τις κομμουνιστικές αρχές τον συμβούλευσαν να κρυφτεί για λίγο στα βουνά. Έτσι ο π. Κλεόπας έκανε μια ξύλινη καλύβα βαθιά στο δάσος έδαφος, 6 χλμ. Μακριά από το μοναστήρι. Έξη μήνες μετά από την αποχώρησή του στα βουνά ο γέροντας Κλεόπας αποκαταστάθηκε και πάλι ως ηγούμενος στη Μονή Sihăstria προς χαρά τόσο των μοναχών όσο και των προσκυνητών.

Στις 30 Αυγούστου 1949 γίνεται ηγούμενος της Μονής Slatina-Suceava και μεταφέρεται εκεί με 30 μοναχούς από τη Μονή Sihastria, μετά την απόφαση του Πατριάρχη Ιουστινιανού. Μέχρι την άνοιξη του 1952 η Μονή Slatina ανθούσε φθάνοντας να είναι μεταξύ των πιο οργανωμένων μοναστηριών της Ρουμανίας.

Αλλά ο διάβολος ο οποίος ποτέ δεν κοιμάται, έβαλε την κρατική ασφάλεια να προβεί σε ενδελεχή έρευνα σχετικά με την μοναστική κοινότητα της Μονής. Έτσι φθάνοντας ένα βράδυ τα όργανα ασφαλείας, ερεύνησαν την Μονή και τελικά συνέλαβαν μερικούς από τους πατέρες της Μονής με επικεφαλής τον π. Κλεόπα και τους ιερομ. π. Αρσένιο Papacioc και μοναχό π. Κωνσταντίνο Dumitrescu.

Τότε ο π. Κλεόπας και ο ιερομόναχος π. Αρσένιος Papacioc παρέμειναν στα βουνά Stânişoarei καθόλη τη διάρκεια των ταραχών στη Μονή Slatina. Οι πατέρες αντιμετωπίζουν με στωικότητα το κρύο, την πείνα, τη δίψα. Και συνεχώς προσεύχονταν μέρα και νύχτα για να τους ενισχύει πνευματικά ο Κύριος.

Την άνοιξη του 1955 προσπάθησε να γεφυρώσει το σχίσμα ορισμένων Ορθοδόξων πιστών, οι οποίοι επιμένοντας στη χρησιμοποίηση από την Εκκλησία του Ιουλιανού Ημερολογίου αποκόπησαν από την κοινωνία με το Πατριαρχείο της Ρουμανίας.

Το φθινόπωρο του 1956 ο π. Κλεόπας επέστρεψε και πάλι πίσω στο Μοναστήρι Sihastria. Τώρα η πνευματική ζωή της Μονής Sihastria θα ενισχυθεί ακόμη περαιτέρω.

Η δίωξη των ετών 1959 και 1964 ήταν η πιο δύσκολη περίοδος για τον μοναχισμό της Ρουμανίας στον 20ο αιώνα. Τέλη του 1959 ψηφίστηκε από την αθεϊστική κυβέρνηση στο Βουκουρέστι, ένα ειδικό διάταγμα (διάταγμα 410/1959) με το οποίο οι μοναχοί κάτω των 55 ετών και οι μοναχές πάνω από 50 χρονών εκδιώχθηκαν από όλα τα μοναστήρια. Το διάταγμα τέθηκε από την αστυνομία σε εφαρμογή και έως την άνοιξη του 1960, εκδιώχθηκαν από τα μοναστήρια πάνω από 4000 μοναχοί και μοναχές.

Ο π. Κλεόπας εξετάστηκε από  τις αρχές και πιέστηκε ώστε να αποβάλει το μοναχικό σχήμα και να πειριστεί στο σπίτι του αλλά όπως και πολλοί άλλοι μοναχοί, αρνήθηκε να αφαιρέσει το μοναχικό σχήμα και να εγκαταλείψει τη Μονή. Γνωρίζοντας ότι συνεχώς παρακολουθείται από τις κομμουνιστικές κρατικές μυστικές υπηρρεσίες και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, αποσύρθηκε και πάλι -για τρίτη φορά- στα βουνά της Μολδαβίας.

Το φθινόπωρο του 1964, όταν η αναταραχή και ο διωγμός της Εκκλησίας κάπως μαλάκωσαν επέστρεψε πίσω στη Μονή και παρέμεινε για 34 χρόνια ως πνευματικός  όλων, τόσο των μοναχών όσο και των λαϊκών. Έφθαναν από ολόκληρη τη χώρα και το εξωτερικό, επειδή το όνομά του ήταν γνωστό, γνωστό και αγαπητό από όλους. Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι του ζητούσαν συμβουλές και οδηγίες.

Η περίοδος από το Σεπτέμβριο μέχρι και τον Νοέμβριο του 1998 σηματοδότησαν το τέλος του γέροντα. Τώρα ο γέροντας μιλούσε όλο και λιγότερο, και πάντα με σβησμένη φωνή επαναλάμβανε τις ίδιες λέξεις: «Τώρα θα πάω στους αδελφούς μου», «Επιτρέψτε μου να πάω στους αδελφούς μου!» Κατόπιν πάλι έλεγε: «Πηγαίνω στο Χριστό· προσευχήσου για μένα, τον αμαρτωλό!». Έτσι το πρωΐ της Τετάρτης 2 Δεκεμβρίου 1998 2:20΄π.μ. παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Κυρίου, προσδοκώντας την κοινή ανάσταση και την αιώνια ζωή.

Η κηδεία πραγματοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου από τον Μητροπολίτη Μολδαβίας (νυν Πατριάρχη Ρουμανίας κ.κ. Δανιήλ) και άλλους οκτώ αρχιερείς πολλούς ιερείς, διακόνους και πλήθος πιστών οι οποίοι προέρχονταν από όλα τα μέρη της χώρας.

Στα τέλη του 2005, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρουμανίας πληροφόρησε τους πιστούς ότι έχει αρχίσει να μαζεύει στοιχεία για την επίσημη αγιοκάταξη του μακαρίου Γέροντος Κλεόπα· του ήδη αγίου στην συνείδηση πάρα πολλών πιστών.

Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών!

Source link

Γερόντισσα Γαβριηλία: Πήγε νοερά στο Σινά και συνομίλησε με τον Π. Σωφρόνιο!

Γερόντισσα Γαβριηλία (1897-1992).

[Διήγηση της Χαρίκλειας Γ. Ζησίμου]

Το 1982 ήταν θαρρώ, μου λέγει η Γερόντισσα Γαβριηλία:
– Ο Πατήρ Σωφρόνιος του Σινά είναι άρρωστος στον “Ευαγγελισμό” [το νοσοκομείο της Αθήνας]. Πήγαινε να τον δεις και να τον ρωτήσεις αν θέλει τίποτε. Πράγματι πήγα.

Της λέω:
– Τα λόγια του και οι συμβουλές του με ωφέλησαν. Μου είπε κάτι υπερφυσικό. Ότι όταν είχες πάει να τον δεις στο Νοσοκομείο σε είχε ρωτήσει:
“Δεν μου λες Γερόντισσα, όταν ήλθες στο Σινά την πρώτη φορά και καθήσαμε στο Κελλί μου κι εξομολογηθήκαμε ο ένας στον άλλο τον αγώνα μας, με τι μέσον ήλθες; Με το πούλμαν ή αεροπορικώς;”…

– Δεν μου λες, της λέω, πώς έγινε κι ετούτο;

Κι εκείνη μου απάντησε:
– Δεν θυμάμαι πώς είχα πάει. Ούτε θυμάμαι όλα εκείνα που είπαμε, θυμάμαι όμως το Κελλί του πώς ήτο… Εγώ πάντως ευρισκόμουν στην Ιερουσαλήμ.

Εγώ πολύ ευχαριστήθηκα με αυτό το υπερφυσικό, γιατί κατάλαβα ότι είχε ταξειδέψει εν πνεύματι και όχι εν σώματι. Και τω Θεώ Δόξα…

Η μαρτυρία της Χαρίκλειας Γ. Ζησίμου καταγράφεται στο βιβλίο της Μοναχής Γαβριηλίας, η “Ασκητική της Αγάπης, Γερόντισσα Γαβριηλία 2.10.1897 – 28.3.1992” των εκδόσεων Πορφύρα.

Source link

Ο άνθρωπος που κατέβασε το Άγιον Όρος στην Αφρική. Η ιστορία του π. Κοσμά Γρηγοριάτη

Θεωρώ καύχημα εν Κυρίω και τιμή το γεγονός ότι ένας από τους εσχάτους ιεραποστόλους της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού μας ήταν μοναχός Αγιορείτης. Ως γνωστόν, η Ιερά Μονή μας του Οσίου Γρηγορίου ευτύχησε να τον εγγράψει στους μοναχικούς καταλόγους της και να τον συγκαταριθμήσει στην Αδελφότητά της από το φθινόπωρο του 1977.

Ο Γέροντάς του και Καθηγούμενος της Μονής μας Αρχιμανδρίτης Γεώργιος γνώριζε ότι το πρόγραμμα του νεαρού τότε Ιωάννη Ασλανίδη από τη Θεσσαλονίκη ήταν μοναχισμός και ιεραποστολή. Παρότι ο αγιορείτικος μοναχισμός είναι περισσότερο ησυχαστικός, για τον νεαρό Ιωάννη, μετά και από προτάσεις διακεκριμένων και φωτισμένων μακαριστών τώρα Αγιορειτών Πατέρων, έγινε δεκτή η επιθυμία του και η για κάποιο διάστημα παραμονή του στη Μονή.

Μετά από ένα χρόνο σχετικής πνευματικής προετοιμασίας έγινε κληρικός και αναχώρησε για την Αφρική, την οποία γνώριζε από παλαιότερα. Επί 15 μήνες ήταν ο αποκλειστικός συνεργάτης του τότε ιεραποστόλου ιερομονάχου π. Αμφιλοχίου Τσούκου (νυν Μητροπολίτου Νέας Ζηλανδίας). Στο διάστημα αυτό που ξεκίνησε από τον Ιούλιο του 1975 ανήγειρε με το οικοδομικό του συνεργείο «Αστραπή» εννιά εκκλησίες και απέσπασε τον θαυμασμό και την έκπληξη των άλλων εντοπίων θρησκευτικών Κοινοτήτων.

Από τότε ερχόταν μια φορά στα δύο-τρία χρόνια στην Ελλάδα και στο Άγιον Όρος για περισυλλογή και αγορά αναγκαίων πραγμάτων, ενώ με τον Γέροντά μας διατηρούσε στενή επικοινωνία με αλληλογραφία και τον ενημέρωνε για την πορεία του έργου του.

Το καλοκαίρι του 1988 ήταν γι’ αυτόν, σύμφωνα με τις ανεξιχνίαστες βουλές του Θεού, και το τελευταίο της επίγειας ζωής του. Το ζωηρό ενδιαφέρον μου για τα κατορθώματά του μ’ έφερνε συχνά στο κελλί του. Ήθελα να τον βλέπω, να τον ακούω διηγούμενον, να τον ερωτώ και ν’ απολαμβάνω τις ωραίες εμπειρίες του, αλλά και να τρομάζω μπροστά στις επικίνδυνες περιπέτειές του.

Κάποια ημέρα μου είπε: «Πρέπει να γράψω κάτι για το έργο της Ιεραποστολής, διότι οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τις δυσκολίες του έργου και τον τρόπο διεξαγωγής του». Καθημερινά έγραφε. Κάποτε τελείωσε τη συγγραφή. Άλλος αδελφός τη διόρθωσε και σε λίγο καιρό κυκλοφόρησε μικρό βιβλίο με τίτλο: «Σκέψεις για την Ιεραποστολή μέσα από την πράξη». Άλλοτε μου πρότεινε: «Πρέπει να γράψεις το ημερολόγιό μου. Με συνέχει ο πόθος διαδόσεως της ιεραποστολικής ιδέας».

Συχνά τον έβρισκα ξαπλωμένο στο κρεβάτι να τραβά κομποσχοίνι. Μου έλεγε: «Υποφέρω από ισχυρούς πονοκεφάλους, λόγω ηλιάσεως. Το κλίμα της Αφρικής είναι βαρύ για τον ευρωπαίο. Η ελονοσία είναι μόνιμη κατάσταση σε υπολανθάνουσα μορφή. Οι δυνάμεις μου εξαντλήθηκαν. Δεν έχω κουράγιο να κατέβω ούτε στην παραλία. Κι όμως το έργο πρέπει να συνεχισθεί με όσες δυνάμεις ακόμη διαθέτω».

Μετά από αρκετές ημέρες, κι αφού εξομολογήθηκε στον Γέροντά μας, άρχισε να λειτουργεί σχεδόν καθημερινά. Μετά τις Ακολουθίες είχε επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στην εκμάθηση των τυπικών των Ακολουθιών, ακόμη και στις λεπτομέρειές τους. Ήθελε να κατεβάσει το Άγιο Όρος στην Αφρική. Επιθυμούσε να μεταδώσει κάτι από την παράδοση, το πνεύμα, το ήθος και τη ζωή των Αγιορειτών πατέρων και στους αγαπημένους του ιθαγενείς αδελφούς. Δεν έχει τόση σημασία τι κατόρθωσε στην προσπάθειά του αυτή. Μετά την αδόκητη αναχώρησή του απ’ αυτόν τον κόσμο, ο διάδοχός του Αρχιμανδρίτης π. Μελέτιος μας έλεγε στα πρώτα χρόνια της εκεί διακονίας του: «Είναι μεγάλο το έργο του παπά-Κοσμά στην Αφρική. Όλα τα αγιορείτικα τυπικά τα βρήκα κάτω. Οι Χριστιανοί με τα κομποσχοίνια τους στο χέρι. Μέσα στην εκκλησία ψάλλουν όλοι μαζί με προεξάρχουσα τη χορωδία των αγοριών. Κανείς δεν θα κοινωνήσει εάν πρώτα δεν εξομολογηθεί. Κρατούν τις νηστείες Τετάρτης και Παρασκευής. Επιτελούν καθημερινά τις Ακολουθίες Όρθρου, Εσπερινού και Μικρού Αποδείπνου. Τις Κυριακές οι εκκλησιαζόμενοι ξεπερνούν τους 400.

Ο π. Κοσμάς ζούσε και ενεργούσε ως ένας αληθινός πνευματικός και σαρκικός τους πατέρας. Μεριμνούσε ακατάπαυστα για όλα τα έργα της ιεραποστολής. Συντηρούσε δύο οικοτροφεία αγοριών και κοριτσιών και παρείχε όλα τα απαραίτητα για τη διατροφή, διαμονή και σπουδή όλων αυτών των παιδιών. Ευελπιστούσε ότι μελλοντικά απ’ αυτά τα παιδιά θα βγάλει τους συνεργάτες του, ιερείς και κατηχητές, γεωπόνους και νοσοκόμους, δασκάλους και τεχνικούς.

Τους είχε βαπτίσει ο ίδιος και αγρυπνούσε για το λογικό του ποίμνιο. Την εποχή των βροχών από Απρίλιο μέχρι Οκτώβριο όργωνε τα χωριά της περιοχής Κατάγκα για το ποιμαντικό του έργο. Ενώ την άλλη περίοδο των βροχών επισκεπτόταν συνήθως τις κωμοπόλεις, όπου υπήρχαν βαπτιστήρια για βαπτίσεις και τα άλλα Μυστήρια. Τις τελευταίες βαπτίσεις τις έκανε τα Θεοφάνεια του έτους 1989 στον Άγιο Γεώργιο του Κολουέζι. Τότε βάπτισε 300 ιθαγενείς και τέλεσε 24 γάμους.

Αψηφούσε τους κινδύνους και την πάσα ελπίδα του είχε εναποθέσει στην πρόνοια του Χριστού. Σε μια επιστολή του έγραφε: «Δεν με νοιάζει αν με σκοτώσουν, αλλά λυπούμαι γι’ αυτό το έργο που μόχθησα μήπως δεν βρεθούν άνθρωποι να το συνεχίσουν και καταστραφεί».

Είχε πάντοτε την αίσθηση ότι ήταν ένας ταπεινός Απόστολος του Χριστού όχι μόνο για τους ορθοδόξους, αλλά για τον κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από φυλές και θρησκείες. Γι’ αυτό συχνά σταματούσε στους δρόμους να επισκευάσει άλλων αυτοκίνητα, να τραβήξει με το συρματόσχοινο τα καρότσια των χωρικών που τα τραβούσαν φορτωμένα κάρβουνα με τα χέρια πηγαίνοντας στην πόλη. Άλλοτε έβρισκε στους δρόμους πεσμένους από την πείνα ή τις αρρώστιες αδελφούς και τους πήγαινε στο ιατρείο της ιεραποστολής και μετά στο νοσοκομείο. Δεν έκανε οικονομία δυνάμεων.

Τι να πρωτοδιηγηθεί κανείς για την ανοικοδόμηση των εκκλησιών, την οργάνωση και εκμάθηση των συνεργείων του, τα οικοτροφεία, την ανεξάντλητη φιλανθρωπία του, την ίδρυση αγιογραφείου, ξυλουργείου, σιδηρουργείου, τις γεωργικές του καλλιέργειες, τις δενδροφυτείες του, το ζωοτροφείο και τόσα άλλα; Επιλείψει με ο χρόνος διηγούμενον.

Ήλθε όμως η ώρα που είχε ορίσει ο Θεός, ο ακαταμάχητος και ακούραστος αυτός εργάτης του Ευαγγελίου να μεταβεί στα ουράνια σκηνώματα. Μόνο εκεί ήταν δυνατόν να ξεκουρασθεί. Την τελευταία ημέρα της ζωής του λειτούργησε το πρωί στον ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου της Ελληνικής Κοινότητας Λουμπουμπάσι. Για πρώτη φορά μιλούσε στους Έλληνες Χριστιανούς μας περί μετανοίας με τα μάτια του βουρκωμένα. Τους υπενθύμισε το μυστήριο του θανάτου και ότι για όλους θα πρέπει από εδώ να ανατείλει η χαρά της ανεσπέρου ημέρας της Βασιλείας των Ουρανών. Ο Κύριος είχε ήδη προετοιμάσει το σχέδιό Του για την αιώνια ανάπαυσή του εκείνη τη βραδιά της 27ης Ιανουαρίου 1989. Μετά την πλαγιομετωπική σύγκρουση με φορτηγό αυτοκίνητο διερχόμενο από την αντίθετη κατεύθυνση, έπεσε κάτω. Πρόλαβε και είπε μόνο τα εξής λόγια στον βοηθό του ιθαγενή Μωυσή: «Τα δύο μπουκάλια έχουν άγιο Μύρο. Τα χρήματα είναι κάτω από το κάθισμά μου. Να τα δώσετε στην Ιεραποστολή. Καλή αντάμωση». Χωρίς κάποιο εξωτερικό θανάσιμο τραύμα ο θάνατός του ήλθε ακαριαία από συγκοπή.

Ως άνθρωποι λυπούμαστε για τον πρόωρο θάνατο του παραδελφού μας παπά-Κοσμά που αντάλλαξε τα επίγεια με τα επουράνια στην ηλικία των 47 μόλις ετών. Στο βάθος όμως της ψυχής μας έχουμε μια πνευματική χαρά διότι ο μακαριστός αδελφός μας νίκησε τον κοσμοκράτορα και αναπαύθηκε στους κόλπους του Θεού.

Ευχαριστούμε τον Θεό διότι τον εξέλεξε και τον έστειλε για τον ευαγγελισμό των Εθνών. Ευχαριστούμε τους ευσεβείς γονείς του που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και με κάθε τρόπο τον βοήθησαν στο έργο του. Ευχαριστούμε και τον π. Κοσμά διότι με τους φλογερούς του αγώνες επεξέτεινε τα όρια της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας μας μέχρι την Κεντρική Αφρική. Με το εκκλησιαστικό, κοινωνικό, φιλανθρωπικό και ποιμαντικό του έργο τίμησε την Πατρίδα και την Εκκλησία μας. Είθε να φωτίσει ο Θεός κι άλλους αδελφούς στο θεάρεστο αυτό έργο της σωτηρίας ψυχών απανταχού της γης. Το θυσιαστικό και πρωτοποριακό έργο του π. Κοσμά θα πρέπει να ενεργοποιήσει όχι μόνο μέλη της Εκκλησίας μας, αλλά ολόκληρη την Εκκλησία και την Πολιτεία της Χώρας μας για να μεταφυτευθούν και αλλού οι ρίζες του Ελληνοχριστιανικού μας δένδρου, του οποίου την επικαρπία εμείς γευόμαστε εδώ και δύο περίπου χιλιάδες χρόνια.

Ομιλία στο 40ήμερο μνημόσυνο του π. Κοσμά, στο Μετόχι της Αναλήψεως της Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας Βύρωνος Αθηνών, τον Μάρτιο του 1989.

ΔΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ: ⇒        ΕΔΩ

Source link

Το θαύμα της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας στον μακαριστό ηγούμενο π. Γεώργιο Καψάνη

*Διηγείται ο Μοναχός Δαμασκηνός το θαύμα της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας στον π.Γεώργιο Καψάνη, καθώς και θαυμαστά περιστατικά άλλων αδελφών της Μονής.

~ ‘Ο Σεβαστός μας Γέροντας καί (†) Καθηγούμενος τῆς ‘Ιερᾶς Μονῆς μας ‘Αρχιμ. π. Γεώργιος Καψάνης, ὅστις ἀνέλαβε τό πηδάλιο διακυβερνήσεως τῆς Μονῆς μας τόν ‘Οκτώβριο τοῦ 1974, ὑπέστη τό 1990 νευραλγία τοῦ τριδύμου.

‘Επί 9 μῆνες ὑπέφερε στό κρεββάτι μέ φρικτούς πόνους. ‘Η ‘Αγία ‘Αναστασία παρουσιάσθηκε σ’ ἕνα ὀρθόδοξο ‘Αφρικανό, τόν Φουρτουνᾶτο, νῦν Νεόφυτο Μοναχό, πού ἐργάζεται ἱεραποστολικῶς στό ‘Ορθόδοξο Κλιμάκιο τῆς Κανάγκα Κογκο, φιλοξενούμενο ἐπί 6 χρόνια τῆς Μονῆς μας, στόν ὕπνο του καί τοῦ ἔδωσε ἕνα φάκελλο λέγοντάς του: «Δῶσε αὐτό τό φάκελλο αὔριο στόν Γέροντα». Καί ἀπό τήν αὐριανή ἡμέρα ἀπεκατεστάθη πλήρως ἡ ὑγεία τοῦ Γέροντός μας. 

‘Αξιώθηκα κι ἐγώ ὁ γράφων νά γνωρίσω καί συνομιλήσω μέ παλαιούς Πατέρες, οἱ ὁποῖοι μοῦ διηγήθησαν περιστατικά ἐπισκέψεως τῶν Προστατῶν ‘Αγίων μας.

*****

~ ‘Ο παπᾶ-Διονύσιος, πού καταγόταν ἀπό τό Ζευγολατιό Καλαμάτας καί τά δύο τελευταῖα χρόνια (1972-1974) ἐχρημάτισε καί ἡγούμενος τῆς Μονῆς, μοῦ εἶπε τό ἑξῆς περιστατικό. Κάποτε, τόν ἔπνιξαν οἱ λογισμοί φυγῆς γιά τούς ‘Αγίους Τόπους. Τήν νύκτα ὅμως ἦλθαν στόν ὕπνο του οἱ τρεῖς Προστάτες καί τοῦ εἶπαν νά μή ἀναχωρήση διότι δέν ἦταν αὐτό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

~ ‘Ο π. Δημήτριος, ὁ ὁποῖος ἔζησε μόλις 23 χρόνια στήν Μονή μας καί κοιμήθηκε τό 1977, σέ ἡλικία 46 ἐτῶν, μοῦ εἶπε δύο σημεῖα σχετικά μέ τήν ‘Αγία ‘Αναστασία. Τήν μιά φορά τόν ἐπισκέφθηκε ἡ ‘Αγία, τήν ὥρα πού ἐκεῖνος ἔκαμε τόν κανόνα τῆς προσευχῆς του. ῏Ηταν ντυμένη στά λευκά καί σέ ἐφηβική ἡλικία. Βλέποντάς την ἐκεῖνος φοβήθηκε καί τήν ρώτησε: «Μήπως εἶσαι πειρασμός;». ‘Εκείνη μέ νεῦμα τόν διεβεβαίωσε ὅτι δέν εἶναι. Τοῦ χαμογέλασε καί ἀνεχώρησε.

~ ῎Αλλη φορά τήν ἔστειλε ὁ π. Δημήτριος στόν πατρικό του σπίτι, ὅπου διέμενε ὁ ἀδελφός του, γιά νά θεραπεύση τό παιδί του πού ἦταν ἄρρωστο. ‘Η ‘Αγία ἐπῆγε στόν ὕπνο τοῦ ἀνιψιοῦ του καί τοῦ εἶπε: «Μ’ ἔστειλε ὁ θεῖος σου νά σέ κάμω καλά. Εἶμαι ἡ ‘Αγία ‘Αναστασία ἀπό τό Μοναστήρι, ὅπου μένει ὁ θεῖος σου».

Αὐτά καί ἄλλα νεώτερα θαύματα ἔγιναν, ὄχι μόνο σέ ‘Αδελφούς τῆς Μονῆς μας, ἀλλά καί σέ ἄλλους ‘Αγιορεῖτες Πατέρας καί Κληρικούς καί εὐλαβεῖς Χριστιανούς τοῦ κόσμου.

Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη – Ι.Μ.Οσίου Γρηγορίου 1999

Για τα βιβλία της Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου δείτε: ⇒   ΕΔΩ

Source link