Προσευχόμαστε για τη Βηρυτό – ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE

Τις ευχαριστίες του προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Μπουένος Άιρες και Νοτίου Αμερικής κ. Ιωσήφ για τη συμπαράστασή του εξέφρασε με Επιστολή του ο Μακαριωτάτος Πατριάρχης Αντιοχείας κ.κ. Ιωάννης, με αφορμή τη φονική έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού που σημειώθηκε στις 4 Αυγούστου.

Σε αυτή ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αντιοχείας αναφέρεται στην αδελφική συμπαράσταση που επέδειξε η Μητρόπολη μετά την τραγωδία, ενώ τονίζει πως μετέφερε στο Μητροπολίτη Βηρυτού κ. Ηλία και το λαό της πόλης τα ειλικρινή συλλυπητήρια.

«Ευχόμαστε και προσευχόμαστε όπως Κύριος ο Θεός, δια του ελέους Αυτού, αναπαύσει τας ψυχάς όλων των κεκοιμημένων επ’ ελπίδι Αναστάσεως. Και συμπροσευχόμαστε μεθ’ υμών δια την θεραπείαν των τραυματισμένων και τας ψυχάς όλων των πληγέντων αδελφών ημών. Προσευχόμαστε όπως ο Θεός διατηρήσει την Βηρυτόν και σκεπάσει τον Λίβανον με τα μεγάλα Του ελέη«, καταλήγει η ανακοίνωση.

Source link

Με όλη τη δύ­ναμη της ψυχής του έψαλλε το »ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» κι εκινείτο η κανδήλα της Παναγίας

Μοναχός Ανατόλιος Καυσοκαλυβίτης (1862 -1938)

~ Στο χωριό Παγκράτι Καλαβρύτων γεννήθηκε το 1862. Το 1890 ήλθε στο Περιβόλι της Παναγίας. Το 1892 εκάρη μοναχός στην Καλύβη του Τιμίου Σταυρού των Καυσοκαλυβίων.

Ήταν πάμφτωχος, ακτήμων, ευλαβέστατος, ένθερμα θεοτοκοφιλής και φιλόθεος. Ούτε νερό δεν είχε στην Καλύβη του. Με το σταμνί κουβάλαγε νερό από το Κυριακό. Από τον μύλο έπαιρνε το πρώτο άλεσμα του σιταριού, επειδή αυτό είχε λίγο χώμα και ήταν πιο φθηνό. Περνούσε με ξηροφαγία. Αν είχε κανέ­να φιλοξενούμενο, μαγείρευε κάτι. Με χόρτα και λαχανίδες περνούσε, πάντα λίγα, πάντα φτωχά. Άκρος νηστευτής, ο πιο πλούσιος πένης των Καυσοκαλυβίων.

Μάζευε τσάι του βουνού από τον Άθωνα, λεβάντα και αμάραντα και τα έδινε στους Ρώσους να τα στέλνουν ευλογία στην πατρίδα τους ή πήγαινε στις Καρυές να τα δώσει. Πάντα πήγαινε στον λάκκο του Άδειν στην Καψάλα, στο Κελλί του «Άξιόν Έστι», εκεί που πρωτοψάλθηκε το 980 ο αρχαγγελικός ύμνος προς τη Θεοτόκο.

Με όλη τη δύ­ναμη της ψυχής του έψαλλε τον εξαίσιο ύμνο κι εκινείτο η κανδήλα της Παναγίας. Δείγμα της μεγάλης ευλαβείας του και δώρο της Παναγίας σε αυτόν. Στην Καλύβη του τα βράδια, κάθε που γύριζε πλευρό, έλεγε όλο το τροπάριο του «Άξιόν Έστι». Έφθανε να το λέει δυνατά δέκα φορές κάθε βράδυ. Ενοχλείτο ο υποτακτικός του, μέχρι που το συνή­θισε. Και μία εικόνα του Εσταυρωμένου που είχε, θαυμαστά δάκρυζε. Υμνούσε ακατάπαυστα έως το τέλος της ζωής του τον Θεό, την Παναγία, τους αγίους.

Απ’ το πιάτο του το καλοκαίρι έτρωγε κι ένα φίδι. Ήταν άκακος, απλός και χαριτωμένος. Χαιρόταν με το παραμικρό σαν παιδί. Ήταν άξιος των μακαρισμών του Κυρίου περί της παιδικής ακακίας, όπως μάς διηγήθηκε ο Γέροντας Ιωακείμ ο Καρυώτης (+1988).

Επιστρέφοντας κάποτε από Καρυές για Δάφνη τον έπιασε δυνατή βροχή. Βράχηκε πολύ κι έπαθε πνευμονία. Ανεπαύθη στις 20.9.1938 στο φτωχό και ταπεινό του καλύβι, δοξάζοντας εκ βαθέων τον Θεό κι ευχαριστώντας εγκάρδια τη Θεοτόκο, την προστάτισσα του θεοφύτευτου Περιβολιού της.

Πηγές -Βιβλιογραφία: Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Αγιορείτικες Διηγήσεις του Γέροντος Ιωακείμ, Θεσσα­λονίκη 1989, σσ. 149-151. Μαξίμου Καυσοκαλυβίτου ιερομ., Ασκητικές μορφές και διηγήσεις από τον Άθω, Άγιον Όρος 20013, σσ. 237-239.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Α΄ , σελ. 323-324, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.

proskynitis

Source link

Ο κορωνοϊός θα ανατρέψει τη ζωή μας με έναν εφιαλτικό «Μεγάλο Αδελφό»…

Σάββας Ιακωβίδης

Παραφράζοντας τον Τσιώρτσιλ, ένα πανίσχυρο τεχνολογικό δίχτυ απλώνεται στον πλανήτη και ένας εφιαλτικός «Μεγάλος Αδελφός» εμφανίζεται πλέον στον ορίζοντα. Η ανθρωπότητα είτε θα κτίσει μια παγκόσμια αλληλεγγύη και συνεργασία είτε θα αφεθεί να πιαστεί στα πλοκάμια μιας νέας ολοκληρωτικής τυραννίας, η οποία θα παραπέμπει σε Oργουελιανούς εφιάλτες.

Ο πλανήτης Γη ζει πρωτόγνωρες και πρωτοφανείς καταστάσεις. Η πανδημία του κορωνοϊού σαρώνει σχεδόν όλες τις χώρες. Τα κρούσματα είναι ήδη εκατοντάδες χιλιάδες. Οι νεκροί αριθμούνται σε πολλές χιλιάδες και ολοένα αυξάνονται. Όπως σημειώναμε την περ. Κυριακή, οι ηγέτες των περισσοτέρων χωρών απεδείχθησαν εγκληματικά ανεπαρκείς και υποτίμησαν την επικινδυνότητα του ιού. Αμέλησαν να πάρουν έγκαιρα προστατευτικά μέτρα για τους λαούς των.

Με μιαν απίστευτη μακαριότητα και ανεμελιά, πίστευαν ότι ο ιός ήταν μια απλή γρίπη. Οι ηγέτες παραπλάνησαν τους πολίτες τους για την έκταση της αρρώστιας για λόγους οικονομικούς και πολιτικούς. Όταν η επιδημία μετεξελίχθηκε σε πανδημία, οι κυβερνήσεις αφυπνίσθηκαν, πανικοβλήθηκαν και επιδόθηκαν σε πυροσβεστικά μέτρα, τα οποία, όμως, σε μερικές χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Αγγλία, αποδεικνύονται αναποτελεσματικά.

Είναι τραγικό: Η ανθρωπότητα βρίσκεται ουσιαστικά σε κατ’ οίκον περιορισμό. Όμως είναι σίγουρο ότι κάποτε, ίσως πολύ σύντομα, θα ξεπεράσει και αυτόν τον όλεθρο. Αλλά με ποιες συνέπειες και πώς αυτές θα αλλάξουν τη ζωή μας στα επόμενα χρόνια;

Πρώτα απ’ όλα προέχει η προστασία της υγείας των ανθρώπων. Κάποιες χώρες της Ασίας, δηλ. η Ταϊβάν, η Ν. Κορέα και η Σιγκαπούρη (εκτενές ρεπορτάζ σελ. 2) πέτυχαν να ανακόψουν την επέλαση του ιού με εξελιγμένα συστήματα υγείας και με τεχνολογική παρακολούθηση των πολιτών τους, ώστε ευκολότερα να ιχνηλατούν κρούσματα.

Οι πρακτικές αυτών των χωρών συγκρούονται προς τις φιλελεύθερες αντιλήψεις των δυτικών χωρών, οι οποίες θητεύουν στην υπεράσπιση ανθρώπινων δικαιωμάτων. Εδώ ακριβώς τίθεται το μέγα ερώτημα: Όταν η ανθρωπότητα θα εξέλθει νικήτρια και από αυτήν τη θανατηφόρα πανδημία, θα επιδιώξει μια παγκόσμια αλληλεγγύη και συνεργασία κρατών και λαών, πάνω στην οποία να κτίσει τις μελλοντικές δράσεις και ενέργειές της, ή θα καταφύγει στην εγωιστική μοναξιά κάθε κράτους;

Σύντομα, όλοι θα καταλάβουμε πως, μετά την πανδημία, θα βρεθούμε μπροστά σε έναν καινούργιο, διαφορετικό κόσμο. Οι οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές, περιβαλλοντικές και άλλες επιπτώσεις θα είναι ασύλληπτες. Σήμερα, αεροπορικές εταιρείες καταρρέουν. Επιχειρηματικοί κολοσσοί οδηγούνται σε πτώχευση. Εκατομμύρια εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους. Τα κράτη αντιμετωπίζουν χειρότερη οικονομική και κοινωνική κρίση από εκείνην του 2008. Το κόστος μιας νέας αναγέννησης θα είναι ανυπολόγιστο.

Οι εργασιακές σχέσεις ανατρέπονται δραματικά. Δημιουργούνται νέα δεδομένα. Το σπίτι και όχι το γραφείο θα είναι στο εξής ο χώρος εργασίας. Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, που αλλοτριώθηκαν ήδη από τη μοναξιά, την οποία προκαλεί η τεχνολογία, το διαδίκτυο και τα κινητά, θα οδηγηθούν σε χειρότερη αποξένωση. Η κοινωνική συνάφεια, η επαφή με τους άλλους, η φιλία, η αγάπη, η οικογένεια, η γειτονιά όπου μεγαλώσαμε, οι αξίες μας, ο τόπος μας, θα είναι τα θύματα αυτού του αόρατου εχθρού.

Προσέξτε τι γίνεται τώρα στην Κύπρο: Σημαντικό μέρος της Δημ. Υπηρεσίας, Πανεπιστήμια, Κολέγια, η δημόσια εκπαίδευση, επιχειρήσεις έχουν εκ-βιαστικά εισέλθει στην εξ αποστάσεως και διαδικτυακά, εργασία και εκπαίδευση. Δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι, συνομιλούν, εργάζονται και εκπαιδεύονται διαδικτυακά. Χωρίς να υπάρχει η αμεσότητα και η εγγύτητα της προσωπικής επαφής. Για λόγους υγείας, φυσικά.

Τι θα γίνει όταν τελειώσει αυτός ο εφιάλτης; Δεν θα υπάρχει επιστροφή. Θα έχουν δημιουργηθεί νέα τετελεσμένα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η οικονομία πρέπει να ανοικοδομηθεί ξανά αλλά με υψηλό τίμημα. Οι κοινωνίες θα λειτουργούν διαφορετικά, δηλ. τεχνολογικά, με κωδικούς και αλγόριθμους. Οι άνθρωποι μάλλον θα χάσουν οριστικά την προσωπική και ιδιωτική ζωή τους. Δεν αποκλείεται, δημοκρατικά κράτη να προσχωρήσουν στον αυταρχισμό, δήθεν για λόγους δημοσίου συμφέροντος.

Η πολιτική και οι πολιτικοί θα υποστούν τα επίχειρα της ανεπάρκειας, της αμέλειας και της ανικανότητας πρόβλεψης και ανακοπής του κορωνοϊού. Αν κυβερνήσεις και κράτη συνειδητοποιήσουν σε ποιο αβέβαιο, ίσως ζοφερό μέλλον οδηγούνται, μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα παγκόσμια, ειλικρινής αλληλεγγύη και συνεργασία κρατών και λαών, αφού βέβαια αντληθούν τα ανάλογα πικρά μαθήματα.

Για να επιτευχθεί αυτό θα απαιτηθεί μια νέα, δυναμική, φωτισμένη ηγεσία. Οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γερμανίας, απεδείχθησαν ανεπαρκείς και ανέτοιμοι, ενώ οι Τραμπ και Τζόνσον επιβεβαίωσαν ξανά πόσο επικίνδυνοι είναι για τις χώρες τους και για τον πλανήτη. Από την άλλη, η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει, επιτέλους, να ξεπεράσει αγκυλώσεις και εσωστρέφεια και να αναλάβει ηγετικό ρόλο στα ευρωπαϊκά και παγκόσμια ζητήματα.

Μετά την πανδημία, ο πλανήτης δεν θα είναι όπως σήμερα. Η δραστική χρήση της τεχνολογίας για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού έχει περιορίσει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα σε πολλές χώρες. Παραφράζοντας τον Τσιώρτσιλ, ένα πανίσχυρο τεχνολογικό δίχτυ απλώνεται στον πλανήτη και ένας εφιαλτικός «Μεγάλος Αδελφός» εμφανίζεται πλέον στον ορίζοντα. Η ανθρωπότητα είτε θα κτίσει μια παγκόσμια αλληλεγγύη και συνεργασία είτε θα αφεθεί να πιαστεί στα πλοκάμια μιας νέας ολοκληρωτικής τυραννίας, η οποία θα παραπέμπει σε Οργουελιανούς εφιάλτες.

simerini.sigmalive.com, 29/03/2020

aktines

Source link

Ο Γέροντας στεκόταν αγέρωχος 200 μέτρα από τη φωτιά και έψελνε την Παράκληση!

Ο Ιερομόναχος, πατήρ Ελπίδιος Νεοσκητιώτης.

Το 1970 είχε συμβεί το Μοναστήρι της Παναγίας [Ιερό Ησυχαστήριο Μπάλας, στη Ροδόπολη Αττικής] ακόμα ένα ένα θαυμαστό περιστατικό.
Το έτος αυτό άναψε στην περιοχής της Μπάλας μεγάλη πυρκαγιά, η οποία παρά τις προσπάθειες που κατέβαλλαν οι πυροσβέστες, πλησίαζε απειλητικά προς τα κτήρια της μονής.
Ο πατήρ Ελπίδιος [δίδυμος αδελφός του Ιερομάρτυρα, αγίου Φιλουμένου] προσευχόταν συνεχώς και παρακαλούσε την Παναγία να φυλάξει το μοναστήρι της.

Η φωτιά, όμως, συνέχιζε να πλησιάζει ολοένα και περισσότερο.
Όταν πλέον έφτασε πολύ κοντά, τότε οι αδελφές είδαν τον Γέροντα να στέκεται αγέρωχος στα 200 μέτρα από τη φωτιά και να ψάλλει τον Παρακλητικό Κανόνα της Παναγίας, κάνοντας συνεχώς το σημείο του σταυρού προς το μέρος που καιγόταν.
Σε λίγη ώρα συγκινημένες είδαν και το θαύμα: Ο άνεμος άλλαξε απρόσμενα φορά και η φωτιά άρχισε να απομακρύνεται από το μοναστήρι.
Έτσι, κατάφεραν σιγά σιγά οι πυροσβέστες να την κατασβέσουν.

 

Από το βιβλίο ο “Γέροντας Ελπίδιος (1913-1983)» έκδοση Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Ορούντας Κύπρου.

Source link

«Θα προσευχηθώ όλη τη νύχτα και ό,τι μου πει ο Θεός»

Η ΑΣΚΗΤΡΙΑ ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΤΑ

Αυτή η ασήμαντη εξωτερικώς γιαγιά που εδώ βλέπουμε, δέχθηκε χαρίσματα από τον Χριστό που μόνο μεγάλοι Άγιοι είχαν. Κατέβαζε με τις προσευχές της τον ουρανό και τους Αγίους κάτω, συνομιλούσε με την Θεοτόκο, έβγαινε από το σώμα της και με την ψυχή της ταξίδευε σε Παράδεισο και κόλαση, φθάνοντας σε μέτρα απίστευτα για την εποχή μας…

…Η Λαμπρινή γεννήθηκε το 1918 στο χωριό Αγία Παρασκευή Άρτης.

Οι γονείς της Σπυρίδων Δρίβας και Θεοδώρα ήταν από τους πιο εύπορους του χωριού και είχαν αλλά τρία αγόρια. Η Λαμπρινή ήταν η μικρότερη, και τ’ αδέλφια της την υπεραγαπούσαν για τον χαρακτήρα της, το ήθος και την πολύ καλή συμπεριφορά της προς όλους.

Μεγάλωσε με χριστιανικές αρχές. Από μικρή έμαθε να αγαπά τους ανθρώπους και να ζει σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Τελείωσε μόνο το δημοτικό σχολείο και διάβαζε με πόθο την Αγία Γραφή και άλλα πνευματικά βιβλία.

Διηγήθηκε η ίδια:

»Ήμουν οκτώ χρόνων και καθόμουν σ’ ένα καρεκλάκι στην αυλή του σπιτιού. Κρατούσα μια μικρή Αγία Γραφή, μπήκα στον ενθουσιασμό και μου άρεσε να την διαβάζω.

Είχα διαβάσει το χωρίο: «Πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν του ονόματος μου, εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει». (Ματθ.. ιθ’-29).

Έτσι μπήκε μέσα στην καρδιά μου και αγάπησα πάρα πολύ τον Κύριο. Από εκείνη την στιγμή άναψε ο πόθος για να ακολουθήσω την μοναχική ζωή και σκέφθηκα: Δεν θέλω τίποτε, ούτε χωράφια, ούτε περιουσίες, θα πάω για Μοναχή.

Τότε εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου κάποιος ντυμένος με ιερατικά άμφια και μου άρεσε πολύ η όψη του, ήταν πολύ όμορφη. Τον κοιτούσα με θαυμασμό. Μου είπε:

– Τι με θαυμάζεις; Και τα χεράκια σου Εγώ τα έπλασα και είσαι και συ όμορφη σαν εμένα.

– Εμένα με γέννησε η μάννα μου και είναι στην κουζίνα. Να την φωνάξω;

– Όχι, εγώ εσένα θέλω, και έπιασε τα μαλλάκια μου. Αυτά ποιος τα έπλασε;

– Ναι, μου είπε. Τώρα τι θα κάνεις, ποια ζωή θα ακολουθήσεις;

– Αυτό το βιβλίο μου άναψε τον πόθο για τον μεγάλο μου Θεό θέλω να τον απολαύσω. Αυτός να εργάζεται για μένα και εγώ γι’ αυτόν.

– Θα γίνεις μεγάλη, παιδί μου, και θα εργασθείς και συ για Μένα.

– Ποιος είσαι συ;

– Αυτός πού είπες εσύ, μου είπε. Αφού θέλεις έτσι, θα τρως Τετάρτη και Παρασκευή ψωμί και σκόρδο. Εσύ είσαι καλό παιδί, έχω όμως και άλλα καλά παιδιά. Θα έρθω μια μέρα να μαζέψω όλα αυτά τα καλά παιδιά.

Ύστερα έγινε άφαντος…»

Άρχισε μετά απ’ αυτό να αγωνίζεται περισσότερο, να νηστεύει, να προσεύχεται και να ετοιμάζεται να αφιερωθεί στον Θεό. Πνευματικός της ήταν ο π. Μητροφάνης, ο Γέροντας της Ιεράς Μονής Ροβέλιστας Άρτης.

Διηγήθηκε η ίδια: «Από μικρή ήθελα να γίνω μοναχή. Όταν έγινα δεκαεπτά χρόνων πήγα στο Μοναστήρι και είπα στον Γέροντα ότι θέλω να γίνω μοναχή. Μου είπε:

-Νάρθεις, παιδάκι μου. Την άλλη μέρα ήρθαν οι γονείς μου με φωνές να με πάρουν. Ο Ηγούμενος, όπως τους είδε έτσι αγριεμένους, με έδωσε λέγοντάς μου να μεγαλώσω λίγο και μετά ξαναπηγαίνω.

Αυτοί με πήραν και σε λίγες μέρες άρχισαν τα προξενιά. Εγώ ήμουν αρνητική και εύρισκα προφάσεις». Μετά με ρώτησαν τι θέλω και τους είπα: «Θα προσευχηθώ όλη τη νύχτα και ό,τι μου πει ο Θεός».

Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», η 19η διήγηση.

ixthis3.blogspot.com

Source link

Ο Χριστός μας δίνει τη δυνατότητα να μιλάμε μαζί Του

– Γέροντα, ο καημός και ο πόνος μου είναι το θέμα της προσευχής. Βρίσκομαι πολύ πίσω. Τι να κάνω;

– Να μιλάς αυθόρμητα στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους, στους Αγίους, όπου κι αν βρίσκε¬σαι, και να τους λες ό,τι θέλεις. «Χριστέ μου, να λες, Παναγία μου, τη διάθεσή μου την ξέρεις. Βοήθησέ με!». Έτσι απλά και ταπεινά να τους μιλάς συνέχεια για ό,τι σε απασχολεί και ύστερα να λες την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

– Γέροντα, δεν προσεύχομαι συγκεντρωμένα.

– Όταν προσεύχεσαι, να σκέφτεσαι με ποιον μιλάς. Μιλάς με τον Θεό! Μικρό πράγμα είναι αυτό; Σε ένα επίσημο πρόσωπο με πόση προσοχή μιλάει κανείς! Προσέχει να μην πει καμιά ανοησία, πότε – πότε μπερδεύεται και η γλώσσα του από συστολή. Ε, από τη στιγμή που προσέχει κανείς τόσο πολύ, όταν μιλάει με έναν άνθρωπο, πόσο πιο προσεκτικός πρέπει να είναι, όταν μιλάει με τον Θεό; Βλέπεις, ακόμη και ένα μικρό παιδί, όταν πηγαίνει να μιλήσει στον πατέρα του ή σε έναν ηλικιωμένο, πηγαίνει με συστολή. Αν πρόκειται να μιλήσει στον δάσκαλό του, που τον φοβάται και λίγο, πλησιάζει με πιο μεγάλη συστολή. Κι εμείς, τώρα, μιλάμε με τον Ίδιο τον Θεό, με την Παναγία, με τους Αγίους, και να μην το καταλαβαίνουμε;

– Πριν έρθω, Γέροντα, στο μοναστήρι, τον Μοναχισμό τον είχα συνδέσει με την προσευχή. Τώρα όμως δυσκολεύομαι στην προσευχή και την θεωρώ το πιο δύσκολο και κουραστικό έργο.

– Εσύ φιλόλογος δεν είσαι; Σου αρέσει να μιλάς, και δεν κουράζεσαι να κουβεντιάζεις με τους ανθρώπους. Με τον Χριστό όμως, που καταδέχεται να κουβεντιάσει μαζί σου, κουράζεσαι να μιλάς και σου φαίνεται δύσκολο. Δεν είναι βαρύ αυτό; Σαν να λέει κάποιος: «Ωχ, τώρα πρέπει να πάω να μιλήσω με τον βασιλιά. Δεν έχω όρεξη, αλλά τι να κάνω; Θα πάω». Ο Χριστός μας δίνει τη δυνατότητα να μιλάμε συνέχεια διά της προσευχής μαζί Του, κι εμείς να μη θέλουμε; Είναι φοβερό! Και το παράξενο είναι ότι Εκείνος θέλει να μιλάμε μαζί Του, για να μας βοηθάει, κι εμείς βαριόμαστε!

– Γέροντα, πέφτω συχνά στη φλυαρία και μετά στενοχωριέμαι.

– Καλύτερα δεν είναι να μιλάς με τον Χριστό; Όποιος μιλάει με τον Χριστό, ποτέ δεν μετανιώνει. Η φλυαρία είναι βέβαια πάθος, αλλά, αν την αξιοποιήσεις πνευματικά, μπορεί να γίνει προϋπόθεση για την προσευχή. Άλλοι βαριούνται και να μιλήσουν. Εσύ έχεις μια δύναμη μέσα σου και μια ορμή να μιλάς. Αν το αξιοποιήσεις αυτό πνευματικά, θα αγιασθεί η ψυχή σου. Προσπάθησε να λες μόνο τα απαραίτητα με τους ανθρώπους και να μιλάς συνέχεια με τον Χριστό. Όταν θα αρχίζεις μια ταπεινή συζήτηση μαζί Του, δεν θα παίρνεις είδηση τι γίνεται γύρω σου· τόσο ενδιαφέρον και τόση γλυκύτητα θα έχει. Εμένα ακόμη και οι πνευματικές συζητήσεις με κουράζουν, ενώ στην προσευχή νιώθω μεγάλη ανάπαυση.

Η προσευχή είναι συνομιλία με τον Θεό. Μακαρίζω καμιά φορά εκείνους που έζησαν στην εποχή του Χριστού, γιατί έβλεπαν και άκουγαν τον Ίδιο τον Χριστό και μπορούσαν να Του μιλήσουν. Αλλά σκέφτομαι ότι εμείς είμαστε σε καλύτερη θέση, γιατί εκείνοι δεν μπορούσαν να απασχολήσουν πολύ τον Χριστό, ενώ εμείς μπορούμε με την προσευχή να μιλάμε συνέχεια μαζί Του.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, Περί Προσευχής

 

Πηγή: imlemesou.org

 

Source link

Άγιος Παΐσιος 1983: Σχετικά με τη μεγάλη δοκιμασία πού θα έρθει σε λίγα χρόνια…

Δευτέρα 7 Μαρτίου:1983

Έφτασα στις 9:45. Ό γέροντας έκοβε ξύλα στο δάσος δίπλα στο σπίτι του. «Έλα να κάτσεις έδώ» μού φώναξε μόλις με είδε.

Έκοβε μια μικρή βαλανιδιά πού ό κορμός της είχε διάμετρο είκοσι πέντε περίπου εκατοστά. Χειριζόταν το τσεκούρι με επιδεξιότητα και δύναμη. Δεν θα μπορούσα να πιστέψω ότι έχει τέτοια δύναμη. Τού το είπα προσθέτοντας: «Δόξα τω Θεώ»…

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ⇒           ΕΔΩ

Source link

Άγιος Παΐσιος: Ο ένας θέλει τη Θεσσαλονίκη, ο άλλος θέλει να φθάσει μέχρι τη Λάρισα, ο άλλος θέλει το Αιγαίο…

Ο Γέροντας ξεριζωμένος από την βρεφική του ηλικία, και έχοντας ζήσει την φρίκη του πολέμου και της Κατοχής, γνώριζε από την πείρα του ότι το να «διάγωμεν ήρεμον και ήσυχον βίον» είναι μεγάλη ευλογία.

Αγαπούσε την Πατρίδα και έλεγε: «Και η Πατρίδα είναι μια μεγάλη οικογένεια». Δεν επεδίωκε το εθνικό μεγαλείο, τη δόξα και την ισχύ με την κοσμική έννοια, αλλά την ειρήνη, την πνευματική άνοδο και την ηθική ζωή των πολιτών, για να μας βοηθά και ο Θεός…

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ⇒         ΕΔΩ

Source link

Δημοψήφισμα Σκόπια – σήμερα: Διαβάστε την προσευχή για τη Μακεδονία μας

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΣΚΟΠΙΑ: Από σήμερα και μέχρι την Κυριακή το βράδυ στις 10 μετά μεσημβρίας, όλοι οι χριστιανοί κάνουμε την προσευχή μας για τη Μακεδονία μας.

Προσευχή για τη Μακεδονία μας.

΄΄Κύριε Ιησού Χριστέ, που είσαι ο Θεός μας, εσύ που ελευθέρωσες με το Πάθος και την Ανάστασή σου το γένος των ανθρώπων από την δουλεία του εχθρού, που μέσω οράματος στην Τρωάδα είπες στον απόστολο Παύλο «έλα στην Μακεδονία και βοήθησέ μας»,

Διασκόρπισε κάθε εχθρό και πολέμιο καθώς και κάθε κακό σκοπό και κάθε τέχνασμα των ισχυρών της γης για την Ελληνικότατη Μακεδονία μας. Φώτισε τον νου και την διάνοια των αρχόντων μας, προκειμένου να γνωρίσουν ποιο είναι το συμφέρον της Μακεδονίας. Δώσε σε αυτούς δύναμη, ώστε να πράττουν τα καλύτερα και όσα ταιριάζουν σε αυτήν.

Ενδυνάμωσε τους κατοίκους της Μακεδονίας σε αυτές τις ημέρες της θλίψης τους και δώσε σε αυτούς πνεύμα δυνάμεως και ισχύος, για να υπερασπίζονται το όνομα της πατρίδας μας.

Εισάκουσε την φωνή του λαού σου, που αγωνίζεται για την διάσωση του ονόματος και της υποστάσεως της Μακεδονίας.

Διώξε μακρυά από μας κάθε κακία, κάθε δαιμονική ενέργεια, κάθε επιζήμια πράξη και κάθε άθλια και ανθελληνική ενέργεια, που επιβουλεύονται την υπόσταση και την αξιοπρέπεια της Μακεδονίας μας.

Απομάκρυνε κάθε διχασμό και εμφύλια διαμάχη από τον λαό, που αγωνίζεται για την διάσωση του ονόματος και της υποστάσεως της Μακεδονίας.

Αμήν.΄΄

Την προσευχή έχει γράψει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης

από ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Εκκλησία Online

Αξιολόγηση επισκεπτών

5
(2 ψήφοι)


Source link

Εμφάνιση Αόρατου Αγιορείτη ασκητή – Μια συνάντηση που άλλαξε τη ζωή ενός λαού…

Ο μεγάλος σύγχρονος άγιος της Ρουμανίας πατήρ Αρσένιος Μπόκα († 28 Νοεμβρίου 1989) έλαβε το χάρισμα της προφητείας στο Άγιο Όρος και επιστρέφοντας στην Ρουμανία έγινε η μεγαλύτερη πνευματική μορφή της χώρας, όλων των καιρών. Μια υπέροχη ιστορία του Αγίου Όρους με αφηγητή τον πατέρα Αρσένιο Μπόκα – τότε ένας νεαρός άγαμος διάκονος Μπόκα Ζιάν.

~ Δουλεύουμε αρκετές ημέρες για να ανακατασκευάσουμε τα σκαλοπάτια από την Σκήτη του Πρόδρομου προς το σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου, που βρίσκεται περίπου 50 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Χρησιμοποιούσαμε κομμάτια βράχου αρκετά σκληρά, πελεκημένα με τη σμίλη. Συνεργαζόμουν με τον Πορφύριο και τον Δομέτιο από το κελί του Αγίου Υπατίου [Βατοπαιδινό κελί], αλλά ήμασταν στην υπακοή του Πατρός Αρσενίου Μάντρεα, Ηγούμενου της Σκήτης Προδρόμου. Η συμμετοχή σ’ αυτό το έργο ήταν για μένα ένα είδος πληρωμής, όχι σε χρήμα, αλλά για την αντιγραφή των Πατέρων της Φιλοκαλίας, από τη πλούσια σε χειρόγραφα βιβλιοθήκη. Το έργο μου ανατέθηκε από τον Μητροπολίτη Νικόλαο Μπαλάν και από τον καθηγητή π. Δημήτριο Στανιλόαε. Έπρεπε να σπάσουμε και να πελεκήσουμε τις πέτρινες πλάκες. Μετά θα τις μεταφέραμε ψηλά στο λόφο με όποιο τρόπο μπορούσαμε. Χρησιμοποιούσαμε μπαστούνια από καστανιά και κομμάτια σχοινιά από παλιά πλοία, που μύριζαν θάλασσα, φύκια και ψάρια. Πεινούσα και διψούσα. Το στόμα μου ήταν στεγνό και πικρό. Ήταν αρχές Απριλίου, μόλις ξεχειμώνιαζε. Ο ήλιος μας χτυπούσε, αλλά δεν ήταν καυτός. Σκεφτόμουν τους Αγίους του Σινά, που ανέβαιναν βήμα βήμα προς την κορυφή όπου ο Μωυσής δέχτηκε το Νόμο. Προσπαθούσα να θυμηθώ πόσα σκαλοπάτια είχε ο δρόμος προς την κορυφή. Το μάθαμε στο Λύκειο. Εδώ είχαμε να κάνουμε περίπου τριακόσια… […]

– Η μητέρα μου, Χριστιανή, έχει γαλάζια μάτια. Αυτή ήθελε από τότε που γεννήθηκα να γίνω ιερέας. Τώρα τη θυμήθηκα, διότι δεν της έχω γράψει εδώ και ένα χρόνο. Της είπα ότι θέλω να γίνω μοναχός και στενοχωρήθηκε. Δεν της γράφω πλέον για να το συνηθίσει, για να με ξεχάσει. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή όχι; Εσείς τι λέτε;

– Δεν ξέρω, απάντησε ο Πορφύριος. Εσύ είσαι πιό μορφωμένος από μένα. Είτε της γράφεις είτε όχι, αυτή οπωσδήποτε σε σκέφτεται, διότι είναι μητέρα.

– Στείλε της ένα γράμμα. Θα χαρεί όταν το πάρει και θα καυχιέται στην γειτονιά για το παιδί της που βρίσκεται στο Άγιον Όρος, το Περιβόλι της Παναγίας.

– Έτσι θα κάνω, όπως λες εσύ Δομέτιε.

– Ο μοναχός Ιωακείμ, με έμαθε να διαβάζω και μου έδειξε τα βιβλία του, είπε ο Δομέτιος.

Όταν πήγαινα με τα πρόβατα, ερχόταν και αυτός στο λόφο με το ντορβά. Εκεί με δίδασκε. Ήταν ο πνευματικός μου πατέρας. Σ’ αυτόν ήρθε ένας μοναχός από το Άγιον Όρος που είχε πάει στα γύρω χωριά να μαζέψει ελεημοσύνες για την ανακαίνιση της Μονής Ζωγράφου, στην οποία βρίσκεται η σημαία του Στεφάνου του Μεγάλου με τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο. Έτσι άκουσα για πρώτη φορά για το Άγιο Όρος, ήμουν μόλις 13 χρονών. Αυτός ήταν Ρουμάνος και ζούσε μαζί με Έλληνες. Πρώτα ήταν στο κελί της Γεννήσεως της Θεοτόκου που ανήκει στη Μονή Βατοπαιδίου και είχε πνευματικό τον Νικόδημο, μαθητή του Αρσενίου του ησυχαστή. Αυτός ο Αρσένιος ήταν πολύ καλός γλύπτης σε ξύλο και μάρμαρο και άφησε πολλά και ωραία χειροποίητα αντικείμενα: σταυρούς, καντήλια, ποτήρια, φανάρια, γλάστρες. Έκανε και δύο περίφημα γλυπτά: τη Σταύρωση και τη Δευτέρα Παρουσία. Για να τα σκαλίσει εργαζόταν 15 ολόκληρα χρόνια.

  • Άκουσα και εγώ για τον Αρσένιο, αλλά δεν τον είδα, είπε και ο Πορφύριος. Λέγεται ότι τον Αρσένιο τον πήρε η Παναγία πάνω στην κορυφή του Άθωνα, για να συμπληρώσει τον αριθμό των 7 αναχωρητών που προσεύχονται για την ειρήνη του κόσμου και ζουν χωρίς φαγητό και νερό, μόνο με το λόγο του Θεού.

– Ναι, απάντησε ο Δομέτιος. Άκουσα και εγώ αυτή την παράδοση, στην εορτή της Μεταμορφώσεως, στις 6 Αυγούστου, όταν ανέβηκα στην κορυφή του Άθωνα. Κάτω από την κορυφή σε μια σπηλιά μιλούσαν μερικοί αναχωρητές, που τους φώτιζε ένα φαναράκι, όπου ξεκουραζόντουσαν. Ήταν περίπου στις 4 το πρωί. Ήμουν μαζί με τον Πελάγιο, μαθητή του Ευγενίου Βούλγαρη. Ο Πελάγιος διάβασε από ένα βιβλίο του Ηλία Μηνιάτη. Ο π. Ευγένιος ήταν περίπου 80 χρονών και ανέβηκε μέχρι την κορυφή του Όρους. Αυτός πήγε στους αναχωρητές που μιλούσαν μέσα στο σπήλαιο, και ακούσαμε ότι κοιμήθηκε ο Πάτερ Χρυσογόνος από τους «7 Αόρατους Ασκητές» του Άθωνα και ότι θα τον αντικαταστήσει ο π. Αρσένιος, ο γλύπτης. Λένε ότι μεταξύ των 7 ήταν και ο νηπτικός π. Βαρνάβας, καθηγητής της νοεράς προσευχής και οι Ρουμάνοι Μαρτινιανός, Ιωνάς και Θεοφύλακτος, οι οποίοι μετείχαν ένας μετά τον άλλο στην ομάδα των 7. Όλοι αυτοί ήταν γλύπτες, έκαναν κουτάλες, κανάτες, δοχεία για λάδι και κρασί. […]

– Νηστέψαμε όλη την ημέρα, είπε ο Δομέτιος. Διψάω και νομίζω βλέπω οράματα… Βλέπω συνέχεια ένα πλάσμα εκεί πάνω στον τοίχο σ’ εκείνο το κελί, που νόμιζα ότι είναι εγκαταλειμμένο. Είναι κάτι περίεργο ή θαύμα. Άλλοτε έχει μορφή λιονταριού, άλλοτε ανθρώπου, εσείς δεν βλέπετε;

– Να σου εξηγήσει ο διάκονος Ζιάν διότι είναι ζωγράφος, εγώ είμαι απλός αμόρφωτος μοναχός.

– Ναι, είπα και εγώ, οι 4 Ευαγγελιστές έχουν δίπλα τους ένα πλάσμα σαν σύμβολο και πεμπτουσία του μηνύματος του Ιερού Ευαγγελίου, που έγραψε ο καθένας. Ο Ματθαίος, που ήταν τελώνης πριν να γνωρίζει τον Σωτήρα, έχει σύμβολο τον άγγελο. Ο Μάρκος έχει το μοσχάρι, ο Λουκάς το λιοντάρι, ο Ιωάννης έχει τον αετό.

Ξαφνικά ακούστηκε μια βροντή σαν να έπεφτε ένας ογκόλιθος. Μία συγκλονιστική φωνή έλεγε: «Ζιάν Μπόκα, από την Ρουμανία, να στείλεις γράμμα στην μητέρα σου, αλλιώς θα πεθάνει και θα το έχεις βάρος στην συνείδησή σου. Ξέρω ότι είσαι παρθένος και δεν άγγιξες γυναίκα, αλλά είσαι υπερήφανος διότι είσαι αγιογράφος και έκοβες πτώματα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου στο Βουκουρέστι. Πρέπει να νηστεύεις, να προσεύχεσαι και να κόψεις 100 μπαστούνια καστανιάς σαν κανόνα της εξιλέωσης». Εμείς προσπαθούσαμε να σπρώξουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο ογκόλιθο πάνω σε δύο κυλινδρικά μπαστούνια καστανιάς. Το έργο ήταν πολύ δύσκολο λόγω της ανηφόρας. Ξαφνικά νιώσαμε ότι το φορτίο έγινε ελαφρύ και ο λίθος ανέβαινε σαν κάποιος να τον τραβούσε, κάποιος ουράνιος μηχανισμός.

Και ο Δομέτιος παρατήρησε ότι κάτι γίνεται και έλεγε: «Παναγία μου, ήρθε ο Άγιος!». Αληθινά, δίπλα μας ήταν ένα πλάσμα όμοιος άνθρωπος και θηρίο, με τα γένια μέχρι το έδαφος και τα μαλλιά σαν χαίτη λιονταριού. Έσπρωχνε μαζί μας το λίθο και αυτός τον έκανε να ανέβει. Έλεγε: «Άξιόν εστι ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον…». Είχε μια αγγελική φωνή, ούτε έντονη ούτε βραχνή αλλά ευχάριστη. Όλοι ψάλαμε «Άξιόν εστι». Η φωνή μου που δεν ήταν εξασκημένη να ψάλει πήρε ένα μελωδικό χρώμα και έβγαζε ευχάριστους φθόγγους τους οποίους ούτε εγώ δεν γνώριζα μέχρι τότε. Έψαλε και ο Πορφύριος με την βαρύτονη φωνή του. Ο Δομέτιος μας ξεπερνούσε όλους. Ήμασταν στον παράδεισο. Τέσσερα πλάσματα στην άκρη του γκρεμού δοξολογούσαν την Παναγία. Ο νους μου όμως ήταν στο χωριό μου, και έβλεπα την μητέρα μου γονατισμένη μπροστά την εικόνα της Παναγίας πως προσευχόταν και έκλαιγε κρατώντας τη φωτογραφία μου στο χέρι. Το πλάσμα δίπλα μου, με μακριά γένια, μου είπε: «Η μητέρα σου ονομάζεται Χριστιανή και είναι χήρα. Όταν σε γέννησε σε αφιέρωσε στον Κύριο και στην Εκκλησία».

Συγκλονίστηκα, διότι είχα δίπλα μου ένα άγιο, ένα προφήτη που γνωρίζει το παρελθόν μου και το όνομα.

– Πάτερ, ποιό είναι το όνομά σας και ποιός είστε; ρώτησε ο Πορφύριος.

Ο ξένος δεν του απάντησε αλλά είπε:

– Μη φοβάστε τον Ηγούμενο Αρσένιο, δεν θα σας τιμωρήσει διότι δεν πήγατε στον Εσπερινό. Ξέρατε ότι οι «9 Αόρατοι Ασκητές» του Άθωνα έρχονται φέτος στο Πάσχα για την Θεία Λειτουργία στη Σκήτη του Προδρόμου; Ένας είναι ο Πάτερ Ματθαίος από Καρακάλου, ένας πολύ ταπεινός άνθρωπος που λειτουργεί κάθε μέρα στα κελιά και στις καλύβες που βρίσκεται αντιμήνσιο. Θα λειτουργεί μέχρι την τελευταία του πνοή. Φέτος το Πάσχα θα χιονίσει στην κορυφή του Άθωνα. Θα συναντηθούμε πάλι το Πάσχα. Αδελφέ Ζιάν, μην ξεχάσεις να γράψεις στη μητέρα σου.

Ήμουν όλος έκθαμβος από τα γεγονότα. Ο μοναχός που μιλούσε έγινε ξαφνικά αόρατος. Με τραβούσε σαν μαγνήτης να κοιτάξω πίσω του. Είχε ήδη νυχτώσει και δεν μπορούσα να τον παρακολουθήσω. Ο Πορφύριος μάζευε τα εργαλεία, να τα βρούμε τακτοποιημένα την επόμενη μέρα. Ο Δομέτιος ήταν συγκλονισμένος και όπως πάντοτε έψαλε. Ακούστηκε η φωνή του πλάσματος που μόλις έφυγε, του πάγκαλου [=πανέμορφου] πατρός. Δεν ήξερα πως τον λένε αλλά ελκύστηκα προς τα άνω και άρχισα να ανεβαίνω γρήγορα. Το μονοπάτι φωτιζόταν από ένα γαλάζιο φώς, σαν ηλεκτρικού τόξου, το φως που ερχόταν από το θαυμάσιο πλάσμα σαν από αναμμένο θάμνο που καιγόταν στο βουνό επάνω μας. Πίσω από εμένα ανέβαινε ο Πορφύριος λαχανιασμένος και μετά ο Δομέτιος ψάλλοντας. Ο άγιος μας φώτιζε το δρόμο προς την κορυφή. Ήταν ένα απροσδόκητο θεϊκό δώρο, διότι νύχτωσε για καλά και χωρίς φως θα πέφταμε στο γκρεμό. Ο Πορφύριος είπε:

«Έχω δέκα χρόνια στο Όρος και δεν έζησα κανένα θαύμα μέχρι σήμερα, αλλά τώρα μου φανερώθηκε το έλεος του Θεού δια του Αγίου αυτού. Μείνε, πανάγιε, μην τρέξεις, διότι βλέπουμε το φως σου σαν φάρο που μας οδηγεί και μπορούμε να ανεβούμε το βουνό χωρίς να πέσουμε στο γκρεμό»!

– Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού, μίλησε ψαλμικά και ο Δομέτιος. Αδελφέ Ζιάν, σήμερα δέχθηκες το βάπτισμα με φως και προφητεία, διότι σου μίλησε ο ουρανός.

Εγώ δεν έλεγα τίποτε. Ένοιωθα μια ιερή συγκίνηση και ανεπανάληπτη ζεστασιά. Ήταν πολύ καλά, σε σχέση με το κρύο στην παραλία που ήμουν παγωμένος. Φτάσαμε στην άκρη του βουνού, στο σταυρό. Ο άγιός μας απομακρυνόταν αλλά ακόμα μας φώτιζε με τη θεία μορφή του. Βλέπαμε το μονοπάτι προς την Σκήτη του Προδρόμου. Ο άγιος ήταν μπροστά μας, αλλά σαν να πηδούσε ένας πύρινος τροχός, ένα καιόμενο πουλί. Πίσω μου ο πάτερ Πορφύριος έκανε σταυρούς και έλεγε ρυθμικά: «Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».

Ο Δομέτιος έψαλε: «Μεθ’ ημών ο Θεός, γνώτε έθνη καί ηττάσθε». Το φως μπήκε μπροστά μας στην πύλη της μονής, και εμείς πίσω του. Φτάσαμε στην πόρτα που τότε έκλεινε, μας ξύπνησε η ανδρική φωνή του Ηγουμένου Αρσενίου Μάνδρεα, που ήρθε ο ίδιος να κλείσει την πύλη:

– Πόσα βήματα κάνατε, πατέρες;

– Έντεκα, απάντησε ο Πορφύριος.

– Καλά, μπορείτε να πάτε στην τράπεζα για δείπνο. Ο Κύριος μαζί σας. Θα ξυπνήσετε όταν αρχίσει ο Όρθρος.

Τρέξαμε στο νιπτήρα και πλυθήκαμε με κρύο νερό, πίνοντας και λίγο, αλλά σαν να μη διψούσα αν και δεν ήπια ούτε σταγόνα όλη την ημέρα. Πήγα στο κελί μου και ξάπλωσα στο σκληρό κρεβάτι διότι με πονούσαν τα κόκαλα και οι μύες από τον κόπο της ημέρας.

Αλλά η ψυχή μου ήταν τοσο φωτισμένη και ευτυχισμένη. Σήμερα στο Άγιον Όρος έζησα το πρώτο θαύμα, γνώρισα έναν άγιο. Μια φλόγα πυρός.

Είπα νοερά το “Πάτερ ημών”, έκανα με το δεξί μου χέρι το σημείο του Τιμίου Σταυρού στο κρεβάτι μου και έπεσα σε βαθύ ύπνο.

πηγή: http://o-nekros.blogspot.com

Source link